اروتیک نائورویی‌ها

ناورویی‌ها بومیان نائورو هستند، جزیره‌ای مرجانی و مرتفع با مساحتی حدود 21 کیلومتر مربع در اقیانوس آرام مرکزی، و یکی از کوچک‌ترین کشورهای مستقل جهان است، و تنها کشوری که از نظر جغرافیایی فقط یک مکان است. جزیره‌ی دوم، مجمع‌الجزایر یا سرزمین داخلی‌ای وجود ندارد. این جامعه از نظر تاریخی خود را در دوازده قبیله سازمان داده است، ساختاری که هنوز در ستاره‌ی دوازده‌پر پرچم ملی و در شیوه‌ی محاسبه‌ی مالکیت زمین و هویت رمزگذاری شده است. نسب از طریق مادر دنبال می‌شود؛ فرزندان به قبیله‌ی مادر خود تعلق دارند و حق زمین، که در جزیره‌ای با این اندازه مهم‌ترین چیز است، از طریق زنان منتقل می‌شود.

زبان نائورویی زبانی پرت در میان زبان‌های میکرونزیایی است. این زبان به شاخه‌ی اقیانوسی خانواده‌ی زبان‌های آسترونزی تعلق دارد، اما زبان‌شناسان در جای دادن دقیق آن در کنار خویشاوندان نزدیک‌ترش در کیریباتی یا جزایر مارشال دچار مشکل بوده‌اند؛ این زبان کمی جدا ایستاده است، با تغییرات آوایی و واژگانی که با هیچ زبان دیگری در منطقه به‌درستی تطبیق نمی‌کند. امروزه بیشتر نائورویی‌ها دوزبانه‌اند و به انگلیسی تسلط دارند؛ این زبان از طریق اداره‌ی استعماری وارد شد و زبان آموزش و دولت باقی ماند. مسیحیت در اواخر قرن نوزدهم همراه مبلغان پروتستان وابسته به ABCFM با مقر بوستون وارد شد و پس از آن کاتولیک‌ها آمدند؛ اکثریت پروتستان و اقلیت کاتولیک هر دو به‌طور کامل در زندگی نائورویی ادغام شدند و به‌عنوان لایه‌ای بیگانه و تحمیل‌شده باقی نماندند، و رعایت یکشنبه جدی گرفته می‌شود.

نقطه‌ی عطف تاریخی تعیین‌کننده، فسفات است. درون جزیره‌ی نائورو در بیشتر قرن بیستم یکی از غنی‌ترین ذخایر فسفات جهان بود؛ فسفاتی که از فسیل‌شدن فضله‌ی پرندگان دریایی در طول زمان‌های زمین‌شناختی پدید آمده بود. آلمانی‌ها، سپس استرالیایی‌ها، بریتانیایی‌ها و نیوزیلندی‌ها، و پس از استقلال معدن‌کاری ناورویی‌ها، فلات مرکزی را به منظره‌ای شبیه سطح ماه از قله‌های سنگ آهکی بدل کردند و حدود چهار پنجم جزیره را غیرقابل سکونت باقی گذاشتند. در دوره‌ی کوتاهی در دهه‌های 1970 و 1980 درآمد سرانه‌ی آن از بالاترین‌های جهان بود؛ اما وقتی ذخایر به پایان رسید، صندوق امانی که قرار بود پس از آن‌ها دوام بیاورد، به‌گونه‌ای بد مدیریت شد که نزدیک به فروپاشی رسید. امروز ناورویی‌ها بیشتر در حلقه‌ی باریک ساحلی زندگی می‌کنند، جامعه‌ای حدود ده هزار نفری که با آنچه پس از منبعی که سه نسل را تعریف کرده بود می‌آید، دست‌وپنجه نرم می‌کند.

شیوه‌های متمایزی همچنان در کنار این‌ها پابرجاست. شکار پرنده‌های فریگیت، یعنی آموزش پرندگان جوان برای بازگشت به جایگاه خود، به‌عنوان سنتی حفظ‌شده باقی مانده است، و تقویم رویدادهای خانوادگی و قبیله‌ای، به‌ویژه حول اولین سالروز تولد کودک، هنوز کل جامعه را به گونه‌ای گرد هم می‌آورد که تنها در جایی به این کوچکی واقعاً امکان‌پذیر است.