اروتیک میناهاسایی‌ها

مینهاسان‌ها مردم غالب بخش شمال‌شرقی جزیره سولاوسی هستند، همان شبه‌جزیره بلندی که از آن سوی دریای سلبس به سمت فیلیپین خم می‌شود. این جغرافیا اهمیت دارد: از نظر فرهنگی و زبانی، مینهاسان‌ها به جنوب فیلیپین نزدیک‌ترند تا به بیشتر نقاط دیگر اندونزی. زبان‌های آنان، یعنی Tonsawang، Tontemboan، Tondano، Tombulu، Tonsea و چند گونه کوچک‌تر، شاخه‌ای کوچک و مستقل از زبان‌های اوسترونزی را تشکیل می‌دهند که معمولاً همراه با زبان‌های فیلیپینی دسته‌بندی می‌شوند، نه با زبان‌های ملایی‌تبار که در جنوب و غرب گفته می‌شوند. خود نام «مینهاسا» نام پادشاهی کهن نیست؛ از واژه‌ای گرفته شده که تقریباً به معنای «یکی شدن» است و به اتحادیه‌ای از زعامت‌های قبیله‌ای جداگانه پیشین موسوم به walak اشاره دارد که در قرن‌های هفدهم و هجدهم برای مقابله با فشار بیرونی، به‌ویژه از سوی سلطنت‌های جنوب و هلندی‌ها، به یکدیگر پیوستند.

برخورد این منطقه با شرکت هند شرقی هلند نقطه عطفی است که هنوز زندگی مینهاسانی را شکل می‌دهد. پس از جنگی کوتاه در 1809، مینهاسا زیر اداره مستقیم استعماری درآمد و میسیون‌های پروتستان، ابتدا هلندی و بعدها از جاهای دیگر، به سرعت وارد شدند. تغییر دین چنان فراگیر بود که امروز مینهاسان‌ها در اکثریت قاطع مسیحی و بیشترشان پروتستان‌اند، در کشوری که اکثریت قاطع آن مسلمان است. هلندی‌ها همچنین مدرسه‌هایی را در این منطقه زودتر و گسترده‌تر از بیشتر نقاط مجمع‌الجزایر دایر کردند، و در نتیجه مینهاسان‌ها در خدمات کشوری و نظامی استعماری بیش از سهم جمعیتی خود حضور داشتند؛ میراثی که مستقیماً به زندگی سیاسی و فکری اندونزی مدرن راه یافت.

در زندگی روزمره، هویت‌های زیرگروهی قدیمی‌تر، مانند روستایی تومبولو یا گوینده زبان تونسه، برای تبار خانوادگی و گویش همچنان معنادار هستند، اما هویت مشترک مینهاسانی به‌راحتی روی آن‌ها قرار می‌گیرد. دو عرفی که غریبه‌ها معمولاً نخست متوجه آن می‌شوند، غذا و تشییع جنازه است. آشپزی مینهاسانی به تندی معروف است و در انتخاب مواد بی‌تکلف است؛ گوشت حیوانات وحشی، سگ، خفاش و موش جنگلی را در کنار ماهی و گوشت خوک که آشناترند به کار می‌برد. این آشپزی یکی از متمایزترین مطبخ‌های منطقه‌ای اندونزی است و مایه افتخار مردم آن. تدفین سنتی از waruga استفاده می‌کرد، یعنی تابوت‌های سنگی به شکل خانه‌های کوچک که مرده در آن‌ها به حالت نشسته و با زانوهای خم‌شده قرار داده می‌شد. مزرعه‌های waruga قدیمی هنوز در چند روستا برپاست و پس از آنکه هلندی‌ها تدفین بالای زمین را به دلایل بهداشت عمومی ممنوع کردند، به‌صورت ردیف‌هایی کنار هم جابه‌جا شدند. مانادو، مرکز استان، لنگرگاه فرهنگی و اقتصادی است و حضور مینهاسانی در آنجا در زبان، زندگی کلیسایی و ریتم بازار کاملاً آشکار است.