اروتیک بنجاری‌ها

بنجاری‌ها مردم غالب جنوب کالیمانتان هستند، بخش جنوب‌شرقی باتلاقی بورنئو که رودهای باریتو و مارتاپورا در آن به هم می‌تابند و به دریای جاوه می‌ریزند. هویت آن‌ها حول سلطان‌نشین قدیمی بنجار شکل گرفت، نهادی تجاری رودخانه‌ای که در قرن شانزدهم اسلام را پذیرفت و نفوذش را از طریق رودخانه‌های بزرگ به سمت داخل سرزمین دایاک‌ها گسترش داد. این جغرافیا همچنان همه‌چیز را شکل می‌دهد: زندگی بنجاری‌ها به‌جای جاده، رو به آب است و بازار شناور لوک باینتان، که فروشندگان در قایق‌های باریک جوکونگ در سپیده‌دم در آن گرد هم می‌آیند، بیش از آنکه نمایش گردشگری باشد، بازمانده‌ای زنده از شیوه‌ای است که سرزمین‌های پست همواره تجارت را انجام داده‌اند.

از نظر زبانی آن‌ها به بنجاری سخن می‌گویند، زبانی از خانواده مالایی که با زبان مالایی معیار و اندونزیایی پیوند نزدیکی دارد، اما واژگان خاص خود و واج‌شناسی متمایزی دارد که هر گوش اندونزیایی‌ای فوراً آن را تشخیص می‌دهد. پژوهشگران معمولاً آن را به گونه هولو (بالادست) و گونه کوالا (پایین‌دست، ساحلی) تقسیم می‌کنند، تقسیمی که تقریباً با شکاف اجتماعی قدیمی‌تر میان فرهنگ درباری داخلی اطراف مارتاپورا و بندرهای تجاری نزدیک بانجارماسین همخوانی دارد. این زبان وام‌واژه‌های فراوانی از جاوه‌ای و عربی دارد، نشانه‌های گذشته دیپلماتیک سلطان‌نشین و درگیری طولانی آن با دانش اسلامی.

اسلام سنی مذهب شافعی در اینجا پوششی تازه نیست. جنوب کالیمانتان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ فکری اسلام در جنوب شرق آسیا را پرورش داد، محمد ارشد بنجاری، که نوشته‌های فقهی او از قرن هجدهم هنوز در مدارس دینی پسانترن در سراسر مجمع‌الجزایر دست‌به‌دست می‌شوند. دینداری بنجاری تمایل دارد آشکارا پایبند باشد، و مارتاپورا گاهی سرامبی مکه کالیمانتان خوانده می‌شود، اما به‌راحتی در کنار زیبایی‌شناسی درباری مالایی کهن و سنت مردمی نیرومند شفابخشی، تعبیر خواب و احترام به حضورهای نامرئی در جنگل و آب زندگی می‌کند.

بنجاری‌ها همچنین یکی از مردمان تاجر و مهاجر کلاسیک اندونزی هستند. جوامع دیاسپورا در سوماترا، شبه‌جزیره مالزی و حتی تا عربستان سعودی جا افتاده‌اند و اغلب زبان خود را برای نسل‌ها حفظ کرده‌اند. الماس‌های میدان‌های چمپاکا، پارچه‌های ساسیرانگان که با الگوهای عمداً نامنظم گره‌رنگ می‌شوند، و آشپزی که بر ماهی‌های آب شیرین، دوریان تخمیرشده (ماندای) و سوپ پرادویه سوتو بنجار بنا شده، نشانه‌های مادی‌ای هستند که بیشتر بنجاری‌ها نخست نام می‌برند وقتی پرسیده شود چه چیزی آن‌ها را بنجاری می‌کند، نه صرفاً مالایی یا اندونزیایی. این تمایز برای آن‌ها اهمیت دارد، و این مرز واقعی است، حتی اگر دیدنش برای بیگانگان دشوار باشد.