اروتیک نگادا

وارد دهکده‌ی نگادا که شوید، چیدمان آن پیش از آنکه کسی سخن بگوید به شما می‌گوید چه کسانی در آن زندگی می‌کنند. خانه‌ها در دو سوی میدانی طولانی و باز رو به روی هم قرار دارند و در میانه‌ی آن جفت‌هایی از اشیای آیینی ایستاده‌اند: ngadhu، ستون چوبی ضخیم و منبت‌کاری‌شده زیر سقف مخروطی از کاه، و bhaga، خانه‌ای کوچک که بزرگ‌تر از یک لانه‌ی سگ نیست. یکی نر است و دیگری ماده، و هر جفت متعلق به یک تبار است. سکوهای سنگی را هم که مردگان در آن‌ها یاد می‌شوند به آن بیفزایید تا میدان به نموداری تبارشناختی بدل شود که می‌توان در آن قدم زد.

نگادا در ارتفاعات مرکزی جزیره‌ی فلورس، در شرق اندونزی، زندگی می‌کنند، بیشتر در بایاوا و اطراف آن، روی زمینی که از مخروط تقریباً کامل کوه ینری فرو می‌لغزد. در این ارتفاع هوا خنک و به اندازه‌ی کافی مرطوب است که قهوه بکارند، و قهوه‌ی عربیکای بایاوا کارت ویزیت منطقه شده است. زبانشان، زبان نگادا، از زبان‌های استرونزیایی است و یکی از خوشه‌ی فشرده‌ی زبان‌های مرکز فلورس است که هرچه به سمت شرق و به سوی ناگه، کئو و لیو پیش بروید، در یکدیگر حل می‌شوند. همسایگان تا حدی یکدیگر را می‌فهمند و با این حال اصرار دارند که زبان‌ها جدا هستند.

نسب از راه مادر می‌گذرد، و همین نگادا را از بیشتر نقاط اندونزی متمایز می‌کند، و تبار فرزند با نوع ازدواجی که والدین انجام داده‌اند تعیین می‌شود. در ترتیب رایج، شوهر به خانه‌ی همسرش می‌رود و فرزندان به تبار او تعلق دارند؛ اما پرداخت مهریه‌ی بزرگ‌تر می‌تواند آن‌ها را به تبار شوهر منتقل کند. خانه‌های نیاکانی نام‌دار این ترتیب را برقرار نگه می‌دارند، و یک تزیین نوک سقف، یعنی مردی کوچک با تیغه‌ای در دست یا خانه‌ای کوچک به جای او، نشان می‌دهد که آن خانه، خانه‌ی اصلی است یا شاخه.

تقریباً همه کاتولیک‌اند. هلندی‌ها تنها در دهه‌ی نخست قرن بیستم اینجا مستقر شدند و پس از آن مدارس مبلغان آمدند، اما گرایش به مذهب جانشین کامل نشد. ازدواج و تدفین کاتولیکی بر نظمی کهن‌تر سوار شده‌اند که خدای آسمان در بالا، ارواح زمین در پایین و نیاکان در نزدیکی دارد، و هنوز هنگام نیاز گاومیش‌ها روی سکوهای سنگی ذبح می‌شوند. روشن‌ترین نشانه‌اش Reba است، جشن سال نو که روستا به روستا در دسامبر و ژانویه برگزار می‌شود و بر خوردن آیینی یام، شب‌های شعر آوازی و بازگویی علنی اینکه چه کسی از چه کسی آمده استوار است.

روزمره، مردم مثل سایر اندونزیایی‌ها لباس می‌پوشند. اما در مراسم، نیلی جلوه می‌کند: زنانی با دامن‌های لوله‌ای تقریباً سیاه که نوارهای باریک و سفید دارند، که ظریف‌ترینشان با مهره و صدف دوخته شده و زمانی تنها ویژه‌ی زنان دارای مقام بوده است، و مردانی با پارچه‌ای پیچیده به کمر و دستمال سری گره‌خورده. بینا و ووگو اکنون اتوبوس‌های گردشگری می‌پذیرند، و نگادا ظاهراً این را با آرامش بیشتری از اغلب مردم جذب کرده است.