اروتیک کندایان

از یک دایاک اهل تپه‌های داخلی Pontianak بپرسید هویتش چیست، و بسیاری خواهند گفت Kanayatn. بیگانگان مدت‌ها این نام را Kendayan می‌نوشتند. آنان یکی از بزرگ‌ترین قوم‌های دایاک در غرب کالیمانتان‌اند که عمدتاً در Landak، Bengkayang، Mempawah و Kubu Raya زندگی می‌کنند. جامعه کوچک‌تری از گویندگان Selako آن‌سوی مرز، در اطراف Lundu در Sarawak زندگی می‌کند. زبانشان جایگاه جالبی به آنان می‌دهد. مانند ایبان‌ها، به زبانی مالایی‌تبار سخن می‌گویند که از خویشاوندان نزدیک زبان مالایی و اندونزیایی است، در حالی که چند قوم همسایه دایاک به زبان‌هایی از شاخه‌ای متفاوت از این خانواده سخن می‌گویند. گویش‌های محلی اغلب با نام‌های ساده‌ای خوانده می‌شوند: Ahe، یکی از بزرگ‌ترین آن‌ها، همان واژه محلی برای «چه» است.

برنج ریتم سال را تعیین می‌کند و محصول به dango، انبار غله خانوادگی، می‌رود. Naik Dango، جشن شکرگزاری که به نام همان انبار خوانده می‌شود، به‌صورت یک آیین روستایی آغاز شد و اکنون در Landak و جاهای دیگر رویدادی سالانه و بزرگ است. این جشن قربانی‌های برنج، موسیقی و nyangahatn را گرد هم می‌آورد، دعایی شفاهی خطاب به Jubata، موجود برتر در باور Kanayatn، که توسط یک سخنگوی آیینی خوانده می‌شود. زندگی جمعی زمانی حول radakng، خانه بلند، می‌چرخید. اکنون ماکتی بزرگ از آن در Pontianak برپاست، بیانی روشن از حضور دایاک‌ها در مرکز استان.

امروزه بیشتر Kanayatn کاتولیک رومی‌اند، نتیجه فعالیت هیئت‌های مذهبی کاتولیک در منطقه از اوایل قرن بیستم، و اقلیت‌های پروتستان و مسلمان کوچک‌تری نیز وجود دارند. در غرب کالیمانتان، دایاکی که به اسلام می‌گروید از نظر تاریخی مالایی شمرده می‌شد، و این مرز همچنان شیوه سخن گفتن مردم درباره هویت را شکل می‌دهد. رفتن به کلیسا به‌ندرت adat را کنار می‌زند؛ adat قانون عرفی است که اختلافات را با جریمه حل می‌کند، ازدواج و زمین را تنظیم می‌کند، و Jubata را در کنار قدیسان در تصویر نگه می‌دارد.

تاریخ بر این سرزمین فشار سنگینی وارد کرده است. در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، کارگران معدن طلای هاکا فدراسیون‌های خودگردان kongsi را در Mandor و Monterado، در سرزمین‌های Kanayatn و پیرامون آن، بنا کردند تا آنکه هلندی‌ها آن‌ها را از هم پاشیدند. سلطنت‌های مالایی Landak، Mempawah و Sambas نسل‌ها ادعای اقتدار بر بخش‌هایی از مناطق داخلی داشتند. پس از Reformasi اندونزی، Landak و Bengkayang در سال 1999 به‌عنوان شهرستان‌های مستقل جدا شدند، و سیاستمداران Kanayatn به شمار زیادی به مناصب منطقه‌ای و استانی راه یافتند، چیزی که دوران استعمار و دوران نظم نوین هرگز اجازه‌اش را نمی‌دادند.