اروتیک موکن

موکن‌ها مردم دریای آندامان‌اند که بیشتر سال روی خشکی زندگی نمی‌کنند. از مجمع‌الجزایر مرگوی در میانمار تا جزایر سورین در تایلند، خانواده‌ها همچنان با قایقی به نام kabang میان جزیره‌ها جابه‌جا می‌شوند؛ قایقی که از یک تنهٔ درخت تراشیده شده، با دیواره‌های تخته‌ای ساخته شده و سقفش با حصیر برگ پاندانوس پوشیده شده است. در ماه‌های خشک، خانواده روی قایق زندگی می‌کند: غذا می‌پزد، می‌خوابد، زایمان می‌کند، برای خیار دریایی و صدف غواصی می‌کند، ماهی با نیزه صید می‌کند و صید را با واسطه‌های برمه‌ای، تایلندی و چینی در برابر برنج مبادله می‌کند. هنگامی که بادهای موسمی جنوب‌غربی دریا را می‌بندند، به ساحل می‌کشند و تا چرخیدن باد، در ساحلی آرام کلبه‌های چوبی پایه‌دار برپا می‌کنند. بیگانگان این مردم را همراه با دو قوم ساحلی خویشاوند، یعنی موکلن و اورک لاوی، زیر برچسب تایلندی chao le به معنای مردم دریا، یا عبارت قدیمی‌تر انگلیسی sea gypsies قرار می‌دهند. موکن‌ها از میان این سه قوم متحرک‌ترین‌اند و کسانی‌اند که طولانی‌تر از همه قایق‌ها را نگه داشته‌اند.

شمارشان تنها چند هزار نفر است و بیشترشان در سوی میانمار زندگی می‌کنند. زبانشان از خانوادهٔ زبان‌های آسترونزی است، خویشاوند دوری از مالایی که مدت‌ها پیش راه خود را رفته و واژه‌های قرضی از زبان‌های برمه‌ای، مون و تایلندی در خود دارد. دینشان جان‌گرایانه و عملی است: ارواح نیاکان، ارواح دریا، و یک واسطهٔ روحانی که جشن سالانه را رهبری می‌کند؛ جشنی که در آن ستون‌های منقوش ارواح، یعنی lobong، روی ساحل برپا می‌شوند و زندگان آواز می‌خوانند، می‌نوشند و با مردگان حساب‌هایشان را تسویه می‌کنند. با قایق مانند یک پیکر رفتار می‌شود: در جلو شکافی به‌عنوان دهان آن و در عقب شکافی به‌عنوان مقعدش دارد، و داستان‌های پیدایش، سرگردانی این مردم را به نفرین ملکه‌ای افسانه‌ای پیوند می‌دهند. دو چیز موکن‌ها را برای مدتی کوتاه مشهور کرد. در سال 2003 یک پژوهشگر سوئدی نشان داد که کودکان موکن با تنگ کردن مردمک چشم و تغییر شکل عدسی‌هایشان، زیر آب به‌خوبی می‌بینند؛ توانایی‌ای که کودکان اروپایی را می‌توان برای انجام آن آموزش داد، اما خودشان به آن نمی‌پردازند. سپس در دسامبر 2004 روستاهای موکن در جزایر سورین پیش از برخورد سونامی تخلیه شدند، زیرا ریش‌سفیدان دریایی را که در حال عقب‌نشینی بود از روی قصه‌های کهن دربارهٔ laboon، موجی که مردم را می‌بلعد، خواندند و همه را به بالای تپه راندند. تقریباً هیچ‌کس جان خود را از دست نداد. فشارهای پس از آن کندتر و دشوارتر از آن‌اند که بتوان از آن‌ها گریخت: مقررات پارک دریایی تایلند که بریدن چوب‌های سخت مورد نیاز قایق را ممنوع می‌کند، محدودیت‌های نظامی میانمار بر تردد، بی‌تابعیتی در دو سوی مرز، گردشگری، الکل ارزان، و گرایش به سکونت در روستاهای ثابت که در آن‌ها قایق‌ها روی ساحل می‌پوسند. بسیاری از جوانان موکن هرگز یکی از آن‌ها را نساخته‌اند.