اروتیک بلاآن

بلان‌ها (Blaan) مردمان مرتفعات جنوب مینداناو هستند که در بخش‌های کوهستانی استان‌های جنوب کوتاباتو، سارانگانی، داوائو دل سور و دامنه‌های کوه ماتوتوم پراکنده‌اند. نامی که خودشان برای خود به کار می‌برند بین گویش‌ها متفاوت است: Blaan، B'laan، Bilaan؛ اما ریشهٔ این واژه تقریباً به معنای «رقیب» یا «مردم رقیب» است، توصیفی از خود که از تاریخ طولانی تمایز از همسایگان دشت‌نشین و ساحلی بازمانده است. آنان هرگز در سلطنت‌های اسلامی‌شده‌ای که پیش از رسیدن اسپانیایی‌ها بخش بزرگی از مینداناو را سازمان می‌دادند ادغام نشدند، و همراه با ویزایی‌های دشت‌نشین مسیحی نشدند. این معافیت دوگانه مهم‌ترین واقعیت دربارهٔ چگونگی حفظ شکل فرهنگ بلان‌هاست.

زبان آنان به شاخهٔ جنوبی مینداناو از زیرگروه فیلیپینیِ زبان‌های آسترونزیایی تعلق دارد، که پیوندی نزدیک با تبولی و تیروری دارد و تنها در حاشیه‌ها با زبان‌های دشت‌های اطرافشان قابل فهم است. آنیتیسم، یعنی نظام باورهای بومی که حول Dwata به عنوان چهرهٔ آفریننده و جمعیتی از ارواح ساکن جنگل، رودخانه و مزرعه سامان یافته، برای بسیاری از بلان‌ها همچنان چارچوبی کاربردی است، حتی جایی که مأموریت‌های کاتولیک یا پروتستان ریشه دوانده‌اند. متخصصان آیینی که fulong یا mabalian نامیده می‌شوند میانجی‌گری میان سکونتگاه‌های انسانی و ارواح مکان را بر عهده دارند، و آسیب زدن به یک جویبار یا به دسته‌ای از درختان کهن هنوز چیزی درک می‌شود که نیازمند ترمیم است نه عذرخواهی.

بلان‌ها در خارج از منطقهٔ خود بیش از همه با mabal tabih شناخته می‌شوند، سنت بافندگی ایکات که در آن الیاف آباکا پیش از رسیدن به دار بافندگی گره‌زده و رنگ می‌شوند. این نقش‌ها به معنای معمول تزئینی نیستند؛ بافندگان به شیوهٔ سنتی طرح‌ها را در خواب از Furalo، الههٔ مرتبط با این هنر، دریافت می‌کنند، و نقشی که ناخواسته در خواب می‌آید به رؤیابین تعلق دارد، به شیوه‌ای که از نظر حقوقی و آیینی در درون جامعه اهمیت دارد. ساخته‌های برنجی، مهره‌دوزی و تیغهٔ سنگین دسته‌دار fais بقیهٔ فرهنگ مادی را کامل می‌کنند، و در کنار آن ادبیات شفاهیِ آوازخوانده‌ای وجود دارد که نسب و قانون را بدون نوشتن از نسلی به نسل دیگر حمل می‌کند.

سدهٔ بیستم فشار سختی بر زمین‌های بلان وارد کرد. امتیازهای قطع چوب، گسترش مزارع و ورود معدن‌کاری در مقیاس بزرگ در منطقهٔ تامپاکان، مرتفعات را دگرگون کرده و جدلی طولانی و جاری میان جامعه، کشاورزان مهاجرنشین و منافع شرکتی بر سر قلمرو نیاکانی پدید آورده است. امروز بلان‌ها در این جدل دیده می‌شوند، نه به عنوان مردمی رو به نابودی، بلکه به عنوان مردمی که از شرایطی دفاع می‌کنند که بر مبنای آن به زیستن ادامه می‌دهند.