اروتیک ایگوروت

«ایگوروت» اصطلاحی چتری است، نه نام یک قوم واحد. این واژه دست‌کم هفت جامعهٔ کوهستانی متمایز در شمال لوزون را در بر می‌گیرد (بونتوک، ایبالوی، ایفوگائو، ایسنگ، کالینگا، کانکانایی، بالانگائو)، که هرکدام زبان، قلمرو و سنت سیاسی خاص خود را دارند و عمدتاً با جغرافیای مشترک و تاریخ مشترکی از سر باز زدن از فرمان‌برداری از پایین به هم پیوند خورده‌اند. کوردیلرا سرزمینی بلند و ناهموار از خط‌الراس‌های کاج و دره‌های مزرعه‌های پلکانی برنج است و تقریباً چهار قرن، بزرگ‌ترین بخش پیوستهٔ فیلیپین بود که اسپانیا هرگز به‌طور مؤثر آن را فتح نکرد. این واقعیت تقریباً هر چیز دیگر را شکل می‌دهد.

این زبان‌ها به شاخهٔ کوردیلرایی زیرگروه فیلیپینی خانوادهٔ آوسترونزی تعلق دارند، با تاگالوگ و ایلوکانو در دشت‌ها خویشاوندند اما با آن‌ها و غالباً با یکدیگر متقابلاً نامفهوم‌اند. گویشور کانکانایی از استان کوهستانی و گویشور ایبالوی از بنگت، که دو دره با هم فاصله دارند، برای انجام کار به ایلوکانو یا انگلیسی سوئیچ می‌کنند. خود مزرعه‌های پلکانی (نمونهٔ مشهور آن کارهای سنگی ایفوگائو در باناوئه و باتاد است، اما کالینگا و بونتوک هم مزرعه‌های خودشان را ساختند) بناهای یادبود نیستند. آن‌ها کشاورزی زنده‌اند، که برخی از آن‌ها دو هزار سال قدمت دارند و خانوارهایی که هنوز برنج تیناوون در آن‌ها می‌کارند نگهشان می‌دارند.

دین به معنای قدیمی‌اش آنیمیستی است: کیهان‌شناسی لایه‌لایه‌ای از ارواح نیاکان (آنیتو)، خدایان طبیعت، و متخصصان آیینی که با خواندن سرود، قربانی حیوانی و نذر شراب برنج میان آن‌ها واسطه می‌شوند. امروزه بیشتر ایگوروت‌ها به‌طور اسمی مسیحی‌اند (در جنوب کاتولیک، در شمال انگلیکن و انجیلی، میراثی از دورهٔ استعمار آمریکا نه اسپانیا)، اما آیین‌های قدیمی در کنار آیین‌های تازه ادامه دارند، به‌ویژه در مراسم مرگ، برداشت محصول و بیماری. تشییع جنازه در روستای ایفوگائو ممکن است روزها طول بکشد و هم کشیش و هم مومباکی در آن حضور داشته باشند.

میراث سیاسی متمایز است. روستاهای بونتوک و کالینگا از نظر تاریخی از طریق آتو یا داپ‌آی خودگردانی می‌کردند، شورایی از بزرگان مرد که در سکوی سنگی گرد هم می‌آمدند؛ صلح میان روستاها با معاهده‌های دوجانبه‌ای به نام بودونگ اداره می‌شد که هر یک به‌طور جداگانه مذاکره و جداگانه اجرا می‌شد. سرشکاری که بیگانگان همیشه می‌خواهند درباره‌اش حرف بزنند، تا آغاز قرن بیستم واقعیت داشت و در همان منطق سیاسی بافته شده بود: ابزاری کنترل‌شده در روابط میان روستاها، نه خشونت تصادفی. هویت امروزی ایگوروت‌ها وزن همهٔ این‌ها را بر دوش دارد: مزرعه‌های پلکانی، معاهده‌ها، مقاومت طولانی، و مبارزه‌ای مداوم بر سر امتیازهای معدنی، پروژه‌های سد و حقوق زمین در کوه‌های خودشان.