اروتیک اوگان

مردم Ogan نام خود را از یک رود گرفته‌اند و آن رود هنوز بیشترِ کار تعریف هویت ایشان را انجام می‌دهد. این رود از رشته‌کوه Bukit Barisan در جنوب سوماترا سرچشمه می‌گیرد، به سوی شمال‌شرق از کنار Baturaja و زنجیره‌ای بلند از روستاهای دشت سیلابی می‌گذرد و سرانجام در Palembang به رود Musi می‌ریزد. مردمی که در کرانه‌های آن ساکن شدند و امروز بیشترشان در شهرستان‌های Ogan Komering Ulu و Ogan Ilir و بخش‌هایی از Ogan Komering Ilir زندگی می‌کنند، به گونه‌ای از زبان مالایی سخن می‌گویند که نام رود را بر خود دارد. حتی نام این شهرستان‌ها منطق کهن رود را در ulu و ilir، یعنی بالادست و پایین‌دست، حفظ کرده است. در اینجا زبان مرز روشن‌تری از نقشه ترسیم می‌کند. Ogan زبانی مالایی‌تبار از خانواده آسترونزی است و با مالایی Palembang و دیگر گونه‌های گفتاری مناطق داخلی جنوب سوماترا خویشاوندی نزدیک دارد. کومرینگ‌ها در کنار رودی اندکی دورتر در شرق زندگی می‌کنند و نامشان در نام دو شهرستان در کنار نام Ogan آمده است، اما به زبانی از خانواده لامپونگی سخن می‌گویند. همسایگانی که نام اداری یکسان دارند، زبان مادری مشترک ندارند. بیشتر مردم Ogan به اندونزیایی هم سخن می‌گویند و بی‌آنکه درنگ کنند میان این دو جابه‌جا می‌شوند.

مردم Ogan مسلمانان سنی‌مذهب‌اند و اسلام ریتم زندگی روستایی را تعیین می‌کند: خانه نماز در قلب بیشتر سکونتگاه‌ها، درس قرآن برای کودکان و جشن‌های جمعی sedekah در عروسی‌ها، مراسم عزا و اعیاد اسلامی. برای قرن‌ها این دره برای Palembang، که زمانی مقرّ سری‌ویجایا و بعدها مقرّ یک سلطنت بود، uluan یعنی پس‌کرانه بود. آن سلطنت مناطق داخلی را از راه marga اداره می‌کرد، یعنی واحدهای سرزمینی که pasirah رهبری‌شان را بر عهده داشت و به مجموعه‌ای مکتوب از قوانین عرفی به نام Simbur Cahaya پایبند بودند. هلندی‌ها پس از برچیدن سلطنت در دهه 1820 این ساختار را نگه داشتند و این ساختار تا اوایل دهه 1980 که دولت استانی مارگاها را منحل کرد، پابرجا ماند. برخی از کارهایی که مارگاها اداره می‌کردند هرگز از میان نرفت. در دشت‌های باتلاقی پایین‌دست، حق‌های فصلی ماهیگیری در مرغزارهای زیر آب، دریاچه‌های نعل‌اسبی و پیچ‌های رود که به lebak lebung معروف‌اند، هنوز در حراج عمومی به مزایده گذاشته می‌شوند و همین سیلاب سالانه را به موضوعی از کسب‌وکار محلی بدل می‌کند. خانواده‌ها در دشت سیلابی برنج می‌کارند، در زمین‌های کوچک شیره کائوچو می‌گیرند و از رود خوب تغذیه می‌کنند. روستای Meranjat در Ogan Ilir نام خود را به pindang Meranjat داده است، خورشی ماهی که در سراسر استان شناخته شده است. در بالادست، در سرزمین سنگ آهک نزدیک Baturaja، غار موسوم به Gua Putri به داستان Si Pahit Lidah پیوند دارد، سرگردانِ تلخ‌زبانی که نفرین‌هایش مردم را به سنگ بدل می‌کرد. مردم این داستان را در سراسر جنوب سوماترا نقل می‌کنند.