اروتیک کایه‌لی

کایلی‌ها نام خود را از یک خلیج گرفته‌اند و این نام به آنان می‌آید. آنان مردم ساحلی مسلمان خلیج کایلی در سمت شرقی بورو هستند، جزیره‌ای بزرگ و کوهستانی در غرب سرام در استان مالوکوی اندونزی. در داخل، مردم بورو زبان خود و برای مدتی طولانی آیین کهن‌ترشان را حفظ کردند. اما در ساحل، کایلی‌ها در پیرامون یک بندرگاه، یک مسجد، خانواده‌های حاکمان محلی و یک پاسگاه هلندی شکل گرفتند. احساس هویت آنان بیش از آنکه از شیوه‌ای جداگانه از سخن گفتن برآید، از این تاریخ برمی‌خیزد.

اسلام از راه ترنات، سلطنت شمالی که پیش از هلندی‌ها بر بورو ادعای حاکمیت داشت، به این ساحل رسید. در قرن هفدهم، شرکت هند شرقی هلند می‌خواست بر تجارت میخک مسلط شود. این شرکت درختان میخک را در سراسر منطقه قطع کرد و مردم را از روستاهای پراکنده به دهکده‌هایی در اطراف خلیج منتقل کرد، جایی که دژی نگه داشت. کایلی مرکز استعماری جزیره و نامی شد که بیگانگان با آن آشنا بودند. آلفرد راسل والاس هنگام سفر به بورو در سال 1861 برای گردآوری نمونه‌ها، از کاجلی کار می‌کرد، همان‌گونه که هلندی‌ها آن را می‌نوشتند. امروز نامله که در همان نزدیکی است، مقر منطقه اداری است و کایلی گروهی از روستاهاست، نه پایتخت.

زبانشان بقا نیافت. کایلی به همان شاخه استرونزیایی تعلق داشت که بورو و زبان‌های جزایر سولا به آن تعلق دارند. اما مالایی زبان بندرگاه، مکتب مسجد و دفتر هلندی بود و در طول نسل‌ها پیروز شد. تا دهه 1990 تنها چند سالخورده به آن سخن می‌گفتند و اکنون کایلی زبانی منقرض شده به شمار می‌آید. زندگی روزمره به مالایی امبونی و اندونزیایی می‌گذرد. آنچه امروز کسی را کایلی می‌کند خانواده، روستا و ایمان است، نه زبانی که به آن سخن می‌گوید.

خلیج تغییرات سختی را از سر گذرانده است. رودخانه واییاپو به آن می‌ریزد، و دشت واییاپو جایی بود که حکومت سوهارتو در طول دهه 1970 هزاران زندانی سیاسی را در آن نگه می‌داشت. رمان‌نویس پرامودیا آنانتا توئر یکی از آنان بود. کشاورزان برنج از جاوه بعدها تحت برنامه اسکان مجدد دولت به آنجا آمدند. روستاهای کایلی در کنار همه این‌ها زندگی می‌کنند، با ترکیب معمول ساحلی ماهی‌گیری، باغبانی و تجارت کوچک با نامله. تقویم اسلامی نماز روزانه، ماه روزه و جشن‌ها آنان را بیش از درون جزیره خودشان به ساحل مالوکو پیوند می‌دهد.