اروتیک بونراته

مردم بونراته مردمی جزیره‌نشین و کوچک‌اند و آنچه ایشان را متمایز می‌کند کمتر یک پادشاهی یا بنایی یادمانی است و بیشتر شیوه‌ی سخن گفتن‌شان. آنان بر جزیره‌های بونراته و کاروپا زندگی می‌کنند، دو جزیره‌ی کوچک در دریای فلورس، جنوب سلایار. از نظر رسمی به جنوب سولاویسی تعلق دارند، به عنوان بخشی از ناحیه‌ی جزایر سلایار. اما زبانشان داستانی دیگر می‌گوید. این زبان با زبان‌های سلایاری یا ماکاساری، زبان‌های نزدیک‌ترین همسایگان بزرگشان، خویشاوندی نزدیکی ندارد. نزدیک‌ترین خویشاوند آن گویش جزایر توکانگ بسی، در برابر بوتون، است که در شمال‌شرقی و در آن سوی آب‌های باز قرار دارد. زبان‌شناسان این دو را به عنوان شاخه‌ای کوچک در گروه مونا-بوتون از زبان‌های استرونزی کنار هم می‌گذارند. این پیوند بیش از هر مرز استانی، نشان می‌دهد که مردم و قایق‌ها چگونه در این بخش از اندونزی جابه‌جا شده‌اند. بونراته و کاروپا هر یک گویش خاص خود را از زبان مشترک نگه می‌دارند.

زندگی جزیره‌ای شرایط را تعیین می‌کند. با زمین کم برای کشت، خانوارها برای غذا و درآمد به دریا وابسته‌اند، در صخره‌های مرجانی اطراف ماهی می‌گیرند و هرجا خاک اجازه دهد کشاورزی می‌کنند. ارتباط با سلایار و بقیه‌ی استان از راه قایق برقرار می‌شود. زبان اندونزیایی زبان مدرسه، دولت و تجارت است، و از این رو به‌ویژه نسل جوان بونراته به‌طور طبیعی میان این دو زبان جابه‌جا می‌شود. زبان خانه در خانواده، روستا و قایق جایگاه خود را حفظ می‌کند.

مردم بونراته مسلمان‌اند و اسلام ریتم هفته و سال را تعیین می‌کند: نمازهای جمعه در مسجد روستا، روزه‌ی رمضان، و عروسی و تشییع جنازه که به شکل اسلامی برگزار می‌شود. در این زمینه، آنان با بوگیس‌ها، ماکاساری‌ها و بوتونی‌ها که پیرامونشان زندگی می‌کنند جهان دینی مشترکی دارند، کسانی که سلطنت‌ها و شبکه‌های تجاری‌شان اسلام را چندین قرن پیش در این آب‌ها گسترش داد.

نامشان فراتر از خودشان می‌رود. تاکا بونراته، آتول مرجانی عظیم میان سلایار و جزیره‌های بونراته که اکنون پارک ملی دریایی است، این نام را بر خود دارد، هرچند روستاهای صخره‌ای آتول بیشتر متعلق به جماعات دریانورد دیگرند. برای خود بونراته‌ها این نام به معنای خانه است: دو جزیره، زبانی مشترک با خویشاوندان دوردست نه همسایگان نزدیک، و زندگی‌ای که رو به آب سپری می‌شود.