اروتیک هدندوا

هدندوآ (که به‌صورت Hadendowa نیز نوشته می‌شود) مردمی کوچ‌نشین و دامدار از تپه‌های دریای سرخ هستند و یکی از شاخه‌های اصلی ملت گسترده‌تر بجا را تشکیل می‌دهند. سرزمین آنان در شرق سودان میان رود نیل و دریای سرخ گسترده است و تا مرز اریتره امتداد می‌یابد، سرزمینی ناهموار از تپه‌های خشک و آبراهه‌های فصلی. هدندوآ قرن‌هاست که شتر، گاو، گوسفند و بز را در این سرزمین خشک می‌چرانند و جایگاهی پرآوازه در تاریخ منطقه دارند.

جامعه و معیشت

جامعهٔ هدندوآ بر پایهٔ طایفه‌ها و دودمان‌های پدرتبار بنا شده و رهبری آن با سران طایفه و ریش‌سفیدان است. شتر معیار اصلی ثروت و منزلت است و همچنین وسیلهٔ حمل‌ونقل در مسافت‌های طولانی بیابان. افزون بر دامداری، برخی هدندوآ در آبراهه‌های فصلی سورگوم می‌کارند و در بنادر دریای سرخ مانند سواکن به تجارت می‌پردازند. آنان در قرن نوزدهم به‌سبب نقششان در جنگ مهدی علیه نیروهای انگلیسی-مصری شهرت گسترده‌ای یافتند؛ هنگامی که آوازهٔ شجاعت جنگاورانشان لقب Fuzzy-Wuzzy را از سوی سربازان بریتانیایی برایشان به همراه آورد، اصطلاحی برگرفته از مدل موی چشمگیرشان.

زبان و باور

هدندوآ به زبان بجا سخن می‌گویند که گویشوران آن را بداویت یا To Bedawie می‌نامند؛ زبانی کوشی از خانوادهٔ آفروآسیایی. بسیاری از آنان به عربی نیز مسلط‌اند که در زندگی دینی به کار می‌رود. آنان مسلمان سنی‌مذهب‌اند و اسلام در آداب اجتماعی و حقوقی‌شان ریشه‌ای ژرف دارد، و طریقه‌های صوفی از گذشته نفوذ گسترده‌ای در تپه‌های دریای سرخ داشته‌اند.

ظاهر و آرایش

هدندوآ معمولاً اندامی باریک و قدی میانه تا بلند دارند و ویژگی‌های چهره‌ای تیزی دارند که در میان مردمان کوشی منطقه رایج است. مشهورترین نشان هویتی آنان تیفا است؛ توده‌ای انبوه از موی فرفری که بلند نگه داشته می‌شود و با کره آرایش می‌شود و به شکل مدلی بلند و پف‌کرده درمی‌آید و الهام‌بخش نام Fuzzy-Wuzzy بوده است. مردان به‌طور سنتی شال‌های نخی گشاد می‌پوشند و شمشیری راست با دستهٔ متقاطع (کاسکارا) و سپری کوچک حمل می‌کنند، در حالی که زنان پارچه‌های چین‌دار می‌پوشند و زیورآلات طلا یا نقره به تن می‌کنند. برآوردهای جمعیت هدندوآ دامنه‌ای گسترده دارد، از چند صد هزار تا حدود یک میلیون نفر.