اروتیک جیتا

جیتا مردمی ساحل‌نشین‌اند. آنان در بخشی از منطقه مارای تانزانیا زندگی می‌کنند که تا لبه جنوب‌شرقی دریاچه ویکتوریا امتداد دارد، در اطراف موسوما و کرانه‌ای که هنوز ماجیتا نامیده می‌شود، و دریاچه ریتم زندگی را تعیین می‌کند. خانوارها در همان سال و حتی در همان هفته هم کشاورزی می‌کنند و هم ماهی‌گیری: کاساوا، ارزن و سورگوم از مزارع به دست می‌آید و داگا و تیلاپیا از آب. یک روستای جیتا رو به هر دو سو دارد، به سوی باغ‌های داخل سرزمین و به سوی قایق‌هایی که روی ساحل کشیده شده‌اند.

زبان آنان که در سواحیلی کیجیتا نامیده می‌شود، به شاخه دریاچه‌های بزرگ از زبان‌های بانتو تعلق دارد. این زبان با گفتار همسایگان کواییا، روری و کارا خویشاوندی نزدیک دارد. مرزهای میان این زبان‌ها به تاریخ محلی به همان اندازه دستور زبان مدیون‌اند. کروه، زینزا و های که دورتر در اطراف دریاچه زندگی می‌کنند، به زبان‌هایی با خویشاوندی دورتر سخن می‌گویند. زبان‌شناسان جیتا را به دلیل نظام آهنگی پیچیده‌ای می‌شناسند که به‌تفصیل بررسی شده است. با این حال، در زندگی روزمره سواحیلی هرگز دور نیست. پس از استقلال، تانزانیا به یک زبان ملی واحد متعهد شد و جولیوس نیه‌ره‌ره که در همان نزدیکی داخلی، در بوتیاما، به دنیا آمد، سخت‌ترین فشار را برای آن وارد کرد. بدین ترتیب سواحیلی در هر کلاس درس و هر اداره دولتی حضور یافت و بیشتر جیتاها امروز بی‌تأمل میان این دو زبان جابه‌جا می‌شوند.

بیشتر جیتاهای امروز مسیحی‌اند و میان کلیساهای کاتولیک و پروتستان تقسیم شده‌اند، کلیساهایی که مبلغانشان در دوران استعمار به منطقه دریاچه رسیدند. عضویت در کلیسا بخش بزرگی از زندگی اجتماعی را شکل می‌دهد، از عروسی و تشییع جنازه تا گروه‌های سرود.

تحولات بزرگ سده گذشته از راه اقتصاد و دولت آمدند. مدیران استعماری پنبه را به‌عنوان محصول نقدی در سراسر منطقه دریاچه ترویج کردند. در دهه 1970، کمپین روستایی‌سازی اوجاما تانزانیا خانوارهای پراکنده روستایی در مارا را به روستاهای برنامه‌ریزی‌شده منتقل کرد. سپس رونق سوف نیلی در دهه‌های 1980 و 1990 ماهی‌گیری دریاچه را به تجارت صادراتی بدل کرد. این رونق خریداران، کارخانه‌های فرآوری و خدمه مهاجر را به آب‌هایی آورد که ماهی‌گیران جیتا مدت‌ها با قایق‌های کوچک و تورهای دستی در آن کار می‌کردند. در تمام این تغییرات، کرانه دریاچه برای بیشتر جیتاها خانه ماند.