اروتیک نگولو

نگولو کشاورزان تپه‌نشین شرق تانزانیا هستند و تپه‌ها محور اصلی ماجرا هستند. سرزمین آنان کوهستان‌های نگو و نگورو است، دو بلوک از کوه‌های شرق آرک که از دشت‌های خشک میان ساحل و فلات مرکزی سر برمی‌آورند، در آنچه امروز شهرستان‌های کیلیندی و هاندنی در استان تانگا و شهرستان مفومرو در موروگورو نامیده می‌شود. این کوه‌ها بارانی را می‌گیرند که دشت‌های پست از دست می‌دهند و در سده نوزدهم، هنگامی که کاروان‌های حامل عاج و برده از پایین آنها می‌گذشتند و همسایگان مسلح‌تر به یورش می‌رفتند، پناهگاهی نیز فراهم می‌کردند. این نام را ممکن است به‌صورت نگو، نگورو یا وانگو نوشته‌شده ببینید: همان مردم‌اند، با املایی که از زبان سواحیلی و از گوش همسایگانشان گذشته است.

زبان آنان، کینگولو، از خانواده بانتو است و در خوشه کوچک سوتا همراه با زیگوآ، بوندی و شامبا قرار دارد؛ چهار قومی که سنت‌هایشان ادعا می‌کنند نیای مشترکی دارند و گفتارشان چنان به هم نزدیک است که یک نگولو و یک زیگوآ بی‌آنکه زحمت زیادی بکشند می‌توانند حرف یکدیگر را دنبال کنند. زبان سواحیلی زبان مدرسه، بازار و مسجد است و جوانان میان این دو زبان جابه‌جا می‌شوند، و به همین دلیل سلامت درازمدت کینگولو پرسشی باز است.

آنچه نگولو را در تانزانیا متمایز می‌کند، تبار است. آنان به کمربند تبارِ مادری در داخل شرقی تعلق دارند، همراه با کاگورو، لوگورو و زیگوآ: عضویت در قبیله از راه مادر منتقل می‌شود و دایی کودک به‌طور سنتی همان اندازه اختیار بر او داشت که پدر. قبیله‌ها ادعای آیینی بر قطعه‌های مشخصی از زمین دارند و بزرگان قبیله نذوراتی برای نیاکان می‌گذاشتند که قرار بود باران بیاورد و زمین را بارور نگه دارد. آیین تشرف، هم برای پسران و هم برای دختران، آموزش درازمدتی بود از راه آواز، معما و آموزش نمادین درباره تعهدات بزرگسالی. مردم‌شناس T. O. Beidelman این آیین‌ها و مجموعه‌ای از افسانه‌های عامیانه نگولو را در دهه 1960 ثبت کرد و کار او هنوز بیشتر آنچه به‌صورت چاپی درباره آنان موجود است را تشکیل می‌دهد.

مبلغان اسپیریتان در سال 1877 ایستگاهی کاتولیک در مهوندا، در دامنه‌های نگورو، گشودند و پس از آن حکومت آلمان و سپس بریتانیا آمد. به گفته بیشتر روایت‌ها، اسلام که از راه‌های تجاری ساحل آمده بود، اکنون دین اکثریت است، با جماعت‌های کاتولیک که پیرامون مأموریت‌های قدیمی باقی مانده‌اند و عبادت نیاکان که زیر هر دو به آرامی ادامه دارد. کمپین روستاسازی دهه 1970 خانه‌های پراکنده را به روستاهای کنار جاده کوچ داد. مردم ذرت، لوبیا، کاساوا و موز را روی قطعه‌های شیب‌دار می‌کارند، هل را زیر سایه جنگل برای درآمد نقدی می‌کارند، به‌عنوان کارگر مزدبگیر در مزرعه نیشکر مطیبوا در دامنه نگورو کار می‌کنند، یا به موروگورو، تانگا و دارالسلام می‌روند. ذخیره‌گاه‌های جنگلی بالای سر آنان از نظر زیستی از ارزشمندترین‌ها در آفریقا هستند و همین سقف سختی بر زمین کشاورزی جدید می‌گذارد.