اروتیک آدهولا

آدهولا مردمی از گروه لو هستند که بسیار دور از بیشتر مردم لو زندگی می‌کنند. نام خود را از آدهولا گرفته‌اند، رهبری که سنت شفاهی، هدایت آنان را به سوی جنوب از سرزمین نیل در شمال اوگاندا، چند قرن پیش، به او نسبت می‌دهد. پیشوندهای لو بقیه معنای نام را روشن می‌کنند: جوپادهولا مردم‌اند، پادهولا سرزمین است و دوپادهولا زبان است. این سرزمین در ناحیه توررو در شرق اوگاندا قرار دارد و بیشتر در بودامای غربی، نزدیک مرز کنیا، متمرکز است. وقتی مهاجران رسیدند، منطقه جنگلی انبوه بود و جنگل اهمیت داشت، زیرا به گروه کوچکی از تازه‌واردها در میان همسایگان بزرگ‌تری که از پیش مستقر بودند پناهگاه می‌داد.

آن همسایگان هنوز جایگاه آدهولا را شکل می‌دهند. دوپادهولا به خوشه جنوبی زبان‌های لوی زبان‌های نیلی غربی تعلق دارد. با آچولی و آلور در شمال خویشاوند است و نزدیک‌ترین خویشاوندش دولوو، زبان لوهای کنیا در اطراف دریاچه ویکتوریا است. با این حال، در خانه خود مانند جزیره‌ای است. زبان‌های بانتوی مانند لونیولی و لوسامیا در غرب و جنوب با آن هم‌مرزند و ایتسوهای همسایه به زبان آتسو سخن می‌گویند که زبانی از گروه نیلی شرقی است و خویشاوندی‌اش با آن دور است. مرزها هرگز بسته نبودند. گفته می‌شود برخی تبارهای آدهولا از خانواده‌های بانتو یا ایتسو هستند که در طول نسل‌ها پذیرفته شده‌اند، از این رو تعلق به آدهولا همواره به همان اندازه که به تبار مربوط بوده، به تعلق داشتن نیز مربوط بوده است.

جامعه بر پایه تبارهای پدری ساخته شده بود، نه بر پایه پادشاه، و اقتدار با ریش‌سفیدان تبار بود. دگرگونی از بیرون در آغاز قرن بیستم آمد، زمانی که ژنرال بگاندایی، سمئی کاکونگولو، و نمایندگانش این ناحیه را زیر حکومت بریتانیا درآوردند. سپس پادهولا به‌عنوان بخشی از بوکدی و زیر نظر رؤسای قبیله‌ای اداره می‌شد که از خودش نبودند. امروز نهاد فرهنگی تیینگ آدهولا به ریاست کوار آدهولا اداره می‌شود و به تبارها صدای عمومی مشترکی می‌دهد که در نظم غیرمتمرکز قدیمی هرگز نداشتند.

بیشتر آدهولا از کشاورزی امرار معاش می‌کنند. بیشترشان مسیحی‌اند، عمدتاً آنگلیکن یا کاتولیک، و جامعه مسلمان کوچک‌تری نیز وجود دارد. زندگی کلیسایی اندیشه‌های کهن‌تر درباره جوک، واژه لوئی برای نیروی معنوی، یا درباره نیاکانی که میان زندگان حضور دارند، از میان نبرده است. این اندیشه‌ها معمولاً در تدفین‌ها و امور تبار پیدا می‌شوند. نام‌های شخصی اغلب از عادت گسترده‌تر لوها پیروی می‌کنند و چیزی درباره تولد را ثبت می‌کنند، مانند ساعت روز که کودک به دنیا آمده است. این عادت کوچک خانواده‌ای در توررو را به جامعه‌های لو صدها مایل دورتر پیوند می‌دهد.