اروتیک آلاگوا

آلاگوا مردمی از تپه‌های کوندوا در مرکز تانزانیا هستند که برخی از همسایگانشان آنان را واسی یا آسی می‌نامند. آنچه بیش از همه ایشان را متمایز می‌کند، زبانی است که در خانه به آن سخن می‌گویند. آلاگوا زبانی کوشی جنوبی و بخشی از خانوادهٔ آفروآسیایی است که خاستگاه اصلی‌اش بسیار دورتر، در شمال، در اتیوپی و سومالی است. در تانزانیا این زبان در گروه کوچکی به نام «ریفت غربی» باقی مانده است، در کنار بورونگه، ایراکو و گوروا. آلاگوا و بورونگه نزدیک‌ترین جفت در این گروه‌اند. ایراکو و گوروا که در شمال، پیرامون مبولو و باباتی سخن گفته می‌شوند، نیمهٔ دیگر را تشکیل می‌دهند.

زبان‌شناسان تاریخی این چهار قوم را آخرین رمه‌داران و کشاورزان ناطق به زبان‌های کوشی می‌دانند که زمانی در بیشتر نقاط داخلی کنیا و تانزانیا زندگی می‌کردند، مدت‌ها پیش از آنکه سخنگویان زبان‌های بانتو اکثریت شوند. امروز آلاگوا اقلیتی هستند که اکثریت بانتو احاطه‌شان کرده است. نزدیک‌ترین همسایگانشان رانگی‌ها هستند و تماس طولانی باعث شده که سخن گفتن به هر دو زبان امری عادی باشد. سانداوه که زبانشان از صداهای کلیکی بهره می‌گیرد نیز در نزدیکی زندگی می‌کنند و این کوندو را به یکی از پرازدحام‌ترین ناحیه‌های زبانی در شرق آفریقا بدل کرده است. سواحیلی زبان مدرسه، بازار و دولت است و جاذبه‌اش بر جوانان اکنون فشار اصلی بر آلاگوا است.

دین نیز خانوادهٔ کوشی را از هم جدا می‌کند. بیشتر آلاگوا مسلمان‌اند، در حالی که خویشاوندان ایراکوی ایشان در شمال عمدتاً مسیحی‌اند. اسلام از ساحل سواحیلی و از طریق رانگی‌های مسلمان به منطقهٔ کوندو رسید و اکنون هفته و سال را شکل می‌دهد: نماز جمعه، روزهٔ رمضان، نام‌های اسلامی، و کانزوی سفید و بلند و کلاه گلدوزی‌شده‌ای که مردان در مناسبت‌های مذهبی بر سر می‌گذارند.

بیشتر خانوارهای آلاگوا از راه کشاورزی و دامداری روی شیب‌های خشک و اغلب فرسوده زندگی می‌کنند. سورگوم، ارزن و ذرت می‌کارند و گاو و بز نگه می‌دارند. همین ناحیه نقش‌های صخره‌ای کوندو را در خود دارد که میراث جهانی یونسکو است و یادآور این است که مردم مدت‌های بسیار طولانی در این تپه‌ها زیسته‌اند.