اروتیک توری

ثوری‌ها یکی از مردمان لوئو هستند که هرگز از سرزمین خود نرفتند. روایت‌های شفاهی لوئو، از شیلوک‌ها در کرانه نیل سفید تا لوئوهای کرانه دریاچه در کنیا، نقطه آغاز پراکندگی بزرگ را بحرالغزال می‌دانند، و ثوری‌ها به‌همراه خویشاوندان نزدیکشان، لووها، از جمله گروه‌هایی هستند که هنوز در آنجا زندگی می‌کنند. سرزمین آنان میان واو و اویل در شمال‌غرب سودان جنوبی قرار دارد، میان رودهای جور و لول، جایی که فلات جنگلی سنگ‌آهن‌دار جای خود را به دشت‌های سیلابی دینکا می‌دهد. آنان خود را جو ثوری یعنی مردم ثوری و زبانشان را ذه ثوری می‌نامند. بیگانگان آنان را بیشتر با واژه‌های دیگران شناخته‌اند. شات برچسبی عربی است که معمولاً «پراکندگان» معنا می‌شود، و بر گروه‌های بی‌ارتباطی در جاهای دیگر سودان نیز نهاده شده است، که سابقه مکتوب را درهم ریخته است. جور که در نام بخش‌هایی از ثوری مانند جور مانانگیر دیده می‌شود، واژه‌ای دینکایی به معنای غریبه است و بر مردمان کشاورز غیردینکایی در حاشیه غربی سرزمین دینکا اطلاق می‌شد.

این درهم‌تنیدگی نام‌ها حقیقتی را درباره جایگاه آنان نشان می‌دهد. ثوری‌ها قومی کوچک‌اند که بر پایه شمارش‌های موجود شمارشان به چند هزار نفر می‌رسد و در کنار دینکاها، بزرگ‌ترین قوم کشور، زندگی می‌کنند. بیشترشان چندزبانه‌اند: با همسایگان به لوو یا دینکا سخن می‌گویند و در بازارهای اطراف واو به عربی. خود زبان ثوری به شاخه شمالی لوئو در گروه نیلی غربی تعلق دارد، آن‌قدر به لوو، شیلوک و آنواک نزدیک که شباهت خانوادگی آشکار است، و از زبان‌های اوبانگیایی و سودانی مرکزی که مردمان فرتیت در غرب به آن‌ها سخن می‌گویند فاصله زیادی دارد. معمولاً سه بخش فهرست می‌شود: بودو، کولو و مانانگیر. آنان مانند لووها پیش از هر چیز کشاورزند؛ سورگوم غذای اصلی آنان است و ماهیگیری، شکار و شمار اندکی دام در کنار آن قرار دارد، که آنان را از اقتصاد دامداری همسایگانشان متمایز می‌کند.

تاریخ با مردمان کوچک این منطقه سخت‌گیر بوده است. در سده نوزدهم، اردوگاه‌های تجاری مسلح معروف به زریبه‌ها در سراسر بحرالغزال گسترش یافتند، و دیم زبیر، مقر برده‌فروش زبیر پاشا، در انتهای جاده‌ای قرار دارد که از سرزمین ثوری می‌گذرد. جنگ‌های داخلی طولانی سودان بعدها این راهرو از اویل تا واو را به میدان غارت و در سال 1998 به میدان قحطی بدل کرد و بسیاری از خانواده‌های این ناحیه روستایی را به شهرها راند. مسیحیت که بیشتر از طریق هیئت‌های کاتولیک مستقر در واو رسید، اکنون در کنار باور کهن‌تری قرار دارد که در میان مردمان لوئوی شمالی بر روحی آفریننده به نام جووک و بر نیاکان متمرکز است. آنچه ثوری‌ها را متمایز نگه داشته کمتر یک رسم خاص است و بیشتر خود زبان است، که هنوز در خانه به‌کار می‌رود و گویندگانش ممکن است پیش از ظهر دو یا سه زبان دیگر را به‌کار گیرند.