اروتیک گولو

گولو از مردمان کشاورز کوچک غرب بحر الغزال در سودان جنوبی هستند و در شهر واو و اطراف آن زندگی می‌کنند. آنان به‌صورت محلی بخشی از فرتیت به شمار می‌آیند. فرتیت نام چتری برای اجتماعات کوچک‌تر منطقه است، در برابر دینکا و لوو. این نام از بیگانگانی در شمال آمده بود که آن را برای مردمانی که به آن‌ها یورش می‌بردند به کار می‌بردند. در واو، این نام بعدها به نامی تبدیل شد که مردم خود را با آن می‌خوانند، به‌ویژه در سیاست. گولو بودن یعنی تعلق داشتن به آن بلوک بزرگ‌تر و در عین حال حفظ زبانی ویژه.

آن زبان گولو است. این زبان به خانواده اوبانگی تعلق دارد که مرکز آن در جنوب‌غربی جمهوری آفریقای مرکزی و حوضه کنگو است. نزدیک‌ترین خویشاوند آن ندوگو است و چند زبان کوچک خویشاوند دیگر نیز در همین منطقه گفته می‌شوند. دینکا و لوو به زبان‌های نیلی از خانواده‌ای کاملاً جدا سخن می‌گویند. بنابراین وقتی همسایگان در واو با یکدیگر حرف می‌زنند، معمولاً از عربی جوبا استفاده می‌کنند که زبان مشترک روزمره شهر است، در حالی که انگلیسی در مدارس و ادارات دولتی به کار می‌رود.

سرزمین آنان در حاشیه فلات سنگ‌آهن قرار دارد: خاک لاتریت سرخ، جنگل‌زارهای باز و جویبارهایی که در باران‌ها پر می‌شوند و در ماه‌های خشک کوچک می‌شوند. زندگی دینکا بر محور دام‌داری است. گولو و همسایگان فرتیتشان کشاورزند، و سورگوم، کاساوا و بادام زمینی در اینجا بیش از گله‌ها اهمیت دارند.

تاریخ بر این گوشه از کشور سخت گذشته است. در قرن نوزدهم، بازرگانانی که از خارتوم فعالیت می‌کردند، بحر الغزال را میدان شکار می‌دانستند. از اردوگاه‌های مستحکمی به نام زریبا، عاج و اسیران را به شمال می‌فرستادند و در نتیجه، مردمان کوچک منطقه روستاها و بخشی از جمعیت خود را از دست دادند. جنگ‌های داخلی سودان در قرن بیستم آغاز شد و استقلال در سال 2011 به درگیری‌ها پایان نداد. در سال 2016 خشونت در واو به‌ویژه بر محله‌های فرتیت سخت فشار آورد و هزاران خانواده در حیاط کلیساها و یک سایت حفاظتی سازمان ملل متحد گرد آمدند.

رفتن مردم به کلیساها تصادفی نبود. مبلغان کاتولیک از اوایل قرن بیستم در واو فعالیت می‌کنند و بیشتر گولوهای امروز مسیحی‌اند. مدت‌ها کلیسای محله جایی بوده که آموزش، کمک‌رسانی و زندگی اجتماعی در آن گرد هم می‌آمدند. بنابراین وقتی شهر خطرناک شد، مردم به همان‌جا می‌رفتند.