اروتیک کواوی

مردم Kwavi به زبان Maa سخن می‌گویند و اقتصاد دامداری و نظام گروه‌های سنی ماسایی‌ها را در میان دارند، اما مدت‌هاست که آن‌ها را مردمی جدا به شمار آورده‌اند. این نام از راه بازرگانان و مبلغان سواحیلی‌زبان به زبان انگلیسی راه یافت. در سال 1854 Johann Ludwig Krapf واژه‌نامه‌ای از زبانی منتشر کرد که آن را زبان Wakuafi نامید، ملتی از درون سرزمین. امروزه این نام معمولاً به مردمی اشاره دارد که خود را Ilparakuyo می‌نامند و با نام Baraguyu نیز شناخته می‌شوند. آنان چوپانانی هستند که در سراسر مرکز و شرق تانزانیا پراکنده‌اند، از نواحی داخلی تانگا و دشت ساحلی تا دشت‌های موروگورو و سرزمین‌های خشک‌تر به سوی دودوما.

داستان آنان بر گسستی در سده نوزدهم متمرکز است. ماسایی‌ها چند جامعه ناطق به زبان Maa را با نام Iloikop گرد آوردند، از جمله Kwavi و Laikipiak و Uasin Gishu. طی دهه‌ها جنگ بر سر دام و چراگاه، بخش‌های دامدار ماسایی یکی پس از دیگری آنان را شکست دادند. فاتحان برخی از بازماندگان را در خود جذب کردند. برخی دیگر در میان جوامع کشاورز اطراف کلیمانجارو پناه گرفتند و برخی دیگر گله‌های خود را نگه داشتند و به جنوب رفتند، بسیار دورتر از سرزمین ماسایی‌ها. همین کوچ به جنوب دلیل آن است که خانواده‌های Parakuyo اکنون در میان کشاورزان بانتوزبان جای گرفته‌اند، و دلیل آن که بیشتر مردم Parakuyo سواحیلی نیز سخن می‌گویند.

دام هنوز تعیین می‌کند که چه چیزی زندگی خوب به شمار می‌آید. مهریه، پیوندهای میان خانواده‌ها و جایگاه فردی همگی با دام سنجیده می‌شوند. پسران از طریق ختنه وارد رده جنگاوران می‌شوند و بعدها به ریش‌سفیدانی تبدیل می‌شوند که اختلافات را حل‌وفصل و آیین‌ها را رهبری می‌کنند. زندگی دینی بر Enkai متمرکز است که واژه Maa برای خداست، و بر متخصصان آیینی که مردم برای مراسم گروه‌های سنی، خشکسالی و بدبختی با آنان مشورت می‌کنند. مسیحیت پیشرفتی پایدار داشته و اغلب در کنار آیین‌های کهن انجام می‌شود، نه جایگزین آن‌ها.

فشار اصلی امروز مربوط به زمین است. روستاسازی در دهه 1970، گسترش مزارع و مناطق حفاظت‌شده همگی مسیرهای چرای فصلی را کوچک کرده‌اند، و درگیری‌ها با همسایگان کشاورز در موروگورو و جاهای دیگر گاه به مرگ‌بار بدل شده است. اکنون خانواده‌های بیشتری از Parakuyo کنار گله‌های خود ذرت می‌کارند، فرزندانشان را به مدرسه می‌فرستند و در شهرها کار می‌کنند. آنان همچنان شوکا، منجوق‌دوزی و چرخه گروه‌های سنی را نگه می‌دارند. آنان با کوچ کردن از شکست جان سالم به در بردند، و اکنون جای رفتن کم می‌آورند.