اروتیک داسانچ

داسانچ (که داساناچ نیز نوشته می‌شود و پیش‌تر گالب یا رشیات نامیده می‌شد) مردمی کشاورز و دامدار در دره امو سفلی هستند که پیرامون دلتایی زندگی می‌کنند که رود امو در آن به دریاچه تورکانا می‌ریزد، در جنوب غربی اتیوپی، و جوامعی از آنان تا شمال کنیا گسترش یافته‌اند. به زبانی کوشی از خانواده آفروآسیایی سخن می‌گویند. شمارشان چند ده هزار نفر است و یکی از بسیاری مردمان منطقه امو به شمار می‌روند. آنان در چند بخش سرزمینی سازمان یافته‌اند که بزرگ‌ترین آن‌ها اینکابلو است.

جامعه و معیشت

معیشت داسانچ ترکیبی از گاوداری با کشاورزی پس از عقب‌نشینی سیلاب و ماهی‌گیری است، سازگاری با سرزمینی خشک که در آن بالا و پایین شدن سالانه سطح آب رود امو بقا را تعیین می‌کند. گاو در کانون ارزش اجتماعی و اقتصادی قرار دارد و شیر، گوشت و پوست فراهم می‌کند و در شیربها، آیین‌ها و هویت نقش دارد. با این حال خانواده‌ها سورگوم و ذرت را در خاک مرطوبی که رود پس‌نشین بر جا گذاشته می‌کارند و با تور از دریاچه ماهی می‌گیرند. جامعه بر پایه نظام گروه‌های سنی سازمان یافته است که مردان را از مرتبه‌های جوانی تا ریش‌سفیدی پیش می‌برد، در حالی که طایفه‌ها و بخش‌ها ازدواج و سرزمین را تنظیم می‌کنند. گله‌ها به‌طور فصلی برای یافتن چراگاه و آب جابه‌جا می‌شوند.

ظاهر و زیورآلات

زنان داسانچ به زیورآلات چشمگیرشان شهرت دارند. آنان گردن را با لایه‌های بسیار از گردنبندهای رنگارنگ منجوقی می‌پوشانند، دامن‌های چین‌دار از پوست بز می‌پوشند و از منجوق همراه با موادی که یافته یا بازیافت شده‌اند، مانند درپوش بطری، قطعات ساعت و خرده‌فلز، سرپوش‌ها و یقه‌های بلند و توجه‌برانگیز می‌سازند که نوعی چرخش مدرن در زیبایی‌شناسی کهن‌ترِ انباشت است. نقش‌های داغ‌کاری (جای زخم تزیینی) بر پوست دیده می‌شود، حلقه‌های بازو و انگشت رایج است و موی تراشیده یا بسیار کوتاه، منجوق‌دوزی را برجسته می‌کند. مردان جایگاه خود را با مدل موی متمایز، جای زخم بر بدن و زیورهایی که از راه آیین و نگهداری گاو به دست آورده‌اند نشان می‌دهند.