اروتیک گاره

گارِه یک قبیلهٔ سومالیایی است که سرزمینشان با مرزهایی که از میان آن کشیده شد تقسیم شد. دام‌هایشان در دشت‌های کم‌ارتفاع و خشک حرکت می‌کنند، جایی که کنیا، اتیوپی و سومالی به هم می‌رسند، در اطراف ماندرا، ال واک و مویاله، در حالی که برخی دیگر از گاره‌ها در جنوب‌تر، در شبیلهٔ سفلای سومالی، کشاورزی و دامداری می‌کنند. آنچه کسی را گاره می‌کند، تبار است. مانند دیگر سومالیایی‌ها، فرد می‌تواند سلسله‌ای از پدران را تا نیای بنیان‌گذار بازگو کند، و همین سلسله هنوز مسائل عملی را تعیین می‌کند: چه کسی خون‌بها می‌پردازد و چه کسی دریافت می‌کند، چه کسی از چاه آب مشترک استفاده می‌کند، و در نزاع بر سر چراگاه که به خشونت می‌انجامد، در کنار چه کسی می‌ایستی. نسب‌شناسان سومالیایی دربارهٔ جایگاه گاره در درخت گسترده‌تر قبایل توافق کامل ندارند و اغلب آنان را با هاویه گروه‌بندی می‌کنند. در عمل، آنان به‌عنوان قبیله‌ای مستقل عمل می‌کنند، با دو شاخهٔ اصلی، قورانیو و توف، که هر یک تبارهای خاص خود را دارند.

زبان جایی است که گاره‌ها از بیشتر خویشاوندان خود جدا می‌شوند. بسیاری به زبان Af-Garre صحبت می‌کنند، گونه‌ای سومالیایی که با زبان معیار تفاوت دارد. در شمال‌شرقی کنیا و جنوب اتیوپی، سال‌های طولانی زندگی در کنار بورانای اورومو، و گاه تحت سلطهٔ آنان، باعث شد بسیاری از گاره‌ها علاوه بر سومالی، به زبان بورانا نیز صحبت کنند. یک خانوار می‌تواند دو زبان کوشی را در خود داشته باشد، به‌علاوهٔ عربی برای نماز و، در سوی کنیایی، سواحیلی و انگلیسی از مدرسه.

دین اسلام سنی بر مذهب شافعی است و کل روز را شکل می‌دهد. کودکان در سنین پایین وارد مکتب قرآن می‌شوند، اوقات نماز ریتم کار را در چاه‌ها و بازارها تعیین می‌کند، و روزهٔ رمضان در برخی از گرم‌ترین نقاط شاخ آفریقا گرفته می‌شود. هنگام بروز اختلاف، ریش‌سفیدان و علمای دین کار را میان خود تقسیم می‌کنند، و حقوق عرفی سومالی، xeer، در کنار شریعت جریان دارد.

قرن بیستم سرزمین گاره را میان بریتانیای کنیا، سومالیلند ایتالیا و اتیوپی تقسیم کرد و هر دولت با منطقهٔ مرزی به‌عنوان مسئلهٔ امنیتی برخورد کرد. در کنیا، منطقهٔ مرزی شمالیِ قدیم در دههٔ 1960 شاهد جنگ شفتا بود و حکومت اضطراری در این منطقه پس از آن دهه‌ها ادامه یافت. از زمانی که کنیا قدرت بیشتری به مناطق اداری‌اش واگذار کرد، سیاستمداران گاره به نیروی پیشرو در شهرستان ماندرا تبدیل شده‌اند. این صعود با درگیری‌های مکرر بر سر زمین و کرسی‌های سیاسی با دغودیا و مورولی همراه بوده، و با بورانای اطراف مویاله در سوی اتیوپی. شتر هنوز معیار ثروت و بقاست، و خشکسالی، بیش از هر دولتی، هنوز ریتم زندگی گاره‌ها را تعیین می‌کند.