اروتیک آنواک

آنواک‌ها مردمی نیلی و رودنشین از دشت‌های پست گامبلا در غرب اتیوپی و منطقهٔ مجاور فلات بوما در جنوب سودان هستند که در خوشه‌های فشرده در امتداد رودهای بارو، آکوبو، گیلو و پیبور سکنی گزیده‌اند. برخلاف بیشتر خویشاوندان لوئی‌زبانشان در جنوب و غرب، یعنی آچولی‌ها، لوئ به معنای دقیق، و شیلوک‌ها، آنواک‌ها شیوهٔ دامداری کوچ‌نشینِ دوربردی را که آن شاخهٔ زندگی نیلی را مشخص می‌کند کنار گذاشته‌اند. زمینی که در آن زندگی می‌کنند نیمی از سال زیر آب می‌رود و نیم دیگر زیر آفتاب می‌سوزد، از این رو ماهیگیری و شکار می‌کنند و ذرت دانه‌ریز و ذرت بلال را روی پشته‌های کنار رود می‌کارند، و اقتصاد و ریتم اجتماعی‌شان بیش از آن‌که با گله شکل گیرد، با آب شکل می‌گیرد. زبانشان، Dha-Anywaa، با پاری و شیلوک خویشاوندی نزدیک دارد، اما هر کس که مدتی در این منطقه گذرانده باشد به شما خواهد گفت که آنواک‌ها از نظر فرهنگی نیز همچون زبان‌شان خود را از دیگران جدا می‌دانند.

از میان مردمان نیلی، آنان از این نظر غیرعادی‌اند که چیزی نزدیک به پادشاهی موروثی را پدید آورده‌اند. روستاها به دست اشراف kwaaro اداره می‌شوند و یک تبار سلطنتی مقدس، یعنی نگه‌دارندگان نشان‌های سلطنتی، از جمله مجموعه‌ای مشهور از مهره‌ها، با چرخش این نهاد میان روستاها جابه‌جا می‌شود. قدرت واقعی است اما مورد مناقشه است و پادشاهی که نشان‌ها را از دست بدهد منصب خود را نیز از دست می‌دهد؛ این پادشاهی تشریفاتی نیست. ثروت به سنت با رشته‌های همان مهره‌ها سنجیده می‌شود نه با دام، و این بار نیز آنان را از فرهنگ‌های اطرافشان که با شمارش دام سنجیده می‌شوند متمایز می‌کند.

امروزه بیشتر آنواک‌ها مسیحی‌اند، عمدتاً پروتستان از راه حضور طولانی‌مدت میسیونرها، هرچند آیین‌های کهن‌تر پیوند با ارواح رودخانه‌ها و تکریم نیاکان در زیر سطح باقی مانده و در آیین‌های سوگ، نام‌گذاری و برداشت محصول ظاهر می‌شود. این جامعه از دوران مدرن آسیب دیده است. کشتار گامبلا در سال 2003، که طی چند روز خشونت هدفمند پیرامون شهر گامبلا چند صد مرد آنواک در آن کشته شدند، همچنان ضربهٔ اخیر تعیین‌کننده است و بخش قابل توجهی از جمعیت پراکنده را به کنیا، ایالات متحده و استرالیا راند. در داخل اتیوپی، درگیری با دامداران نوئر همسایه که به سمت شرق فشار می‌آورند، و اصطکاک با مهاجران ساکن مرتفعات و امتیازهای بزرگ کشاورزی روی زمین‌های آنواک، همچنان سیاست منطقه را شکل می‌دهند. آنواک‌ها احساس نیرومندی از اینکه مردمی متمایزند در سرزمینی مورد مناقشه دارند: جمعیتشان اندک است، به رودخانه‌های مشخصی پیوند دارند و به هر دوی این‌ها بیش از حد آگاه‌اند.