اروتیک ندندئوله

ندندوله هم به خاطر آنچه از سر گذرانده‌اند شناخته می‌شوند و هم به خاطر محل زندگی‌شان. آنان مردمی کشاورز در جنوب دورافتادهٔ تانزانیا هستند و در جنگل‌های میومبوی پهن‌دشت اطراف سونجیا در منطقهٔ روووما زندگی می‌کنند. بخش بلندی از قرن نوزدهم را زیر سلطهٔ دیگران گذراندند. حدود اواسط آن قرن، دسته‌های جنگجوی نگونی به این منطقه یورش بردند. آنان شاخه‌هایی از مهاجرت‌های نگونی از جنوب آفریقا بودند که جوامع کشاورز را درنوردیدند و بسیاری از آنان را به یک دولت نظامی تازه کشاندند. اسیران در هنگ‌ها سازمان داده شدند و روستاها باج می‌دادند. در طول نسل‌ها، مرز میان فاتح و مغلوب کمرنگ شد. ندندوله هنوز مردمی با نام مشخص‌اند، با زبان خاص خود و احساسی استوار از اینکه چه کسی به آنان تعلق دارد، و همین هستهٔ داستان آنان است.

زبان آنان به گروه کوچکی از زبان‌های بانتو تعلق دارد که ماتنگو، مپوتو و نگونیِ رایج در اطراف سونجیا را نیز دربر می‌گیرد. این شکل از نگونی از ریشه‌های جنوب آفریقایی‌اش دور شده و به گفتار مردمانی نزدیک شده که گویشورانش آنان را مغلوب کرده‌اند. سواحیلی زبان مدرسه، دولت و تجارت است و بیشتر ندندوله بدون اندیشیدن دوم میان این دو جابه‌جا می‌شوند. زندگی دینی میان اسلام و مسیحیت تقسیم شده است. این منطقه میان راه‌های کاروان‌روی قدیمی به ساحل اقیانوس هند و میسیون‌های کاتولیک که از اواخر قرن نوزدهم در اطراف سونجیا ریشه دواندند قرار داشت و هر دو نشانه‌های خود را بر جای گذاشتند.

جنگ Maji Maji از سال 1905 تا 1907 گسست بزرگ دیگر بود. سونجیا یکی از پایگاه‌های این قیام بود. آلمانی‌ها با به دار آویختن علنی رهبرانش پاسخ دادند و سپس عمداً محصولات و انبارهای غذا را نابود کردند، که قحطی را در سراسر منطقه به بار آورد. قدرت نگونی هرگز بهبود نیافت و ندندوله دههای استعماری را با هویت دست‌نخورده پشت سر گذاشتند.

اگر مردم اصلاً این نام را بشناسند، معمولاً آن را از Philip Gulliver می‌شناسند، مردم‌شناس بریتانیایی که در اوایل دههٔ 1950 میان روستاییان ندندوله زندگی کرد و درباره شیوهٔ حل اختلافات آنان نوشت. او هیچ شورای تبارنامه‌ای که حکم صادر کند نیافت. در عوض، اختلاف بر سر بدهی یا توافق شکسته، خویشان و همسایگان هر دو طرف را درگیر می‌کرد. نتیجه بستگی داشت به اینکه چه کسی حاضر می‌شد، چه کسی به چه کسی بدهکار بود و مردم تا چه حد حاضر بودند پافشاری کنند. روایت او جامعه‌ای را نشان می‌دهد که با پیوندهای شخصی به هم متصل است، نه با سلسله‌مراتب رسمی. بیشتر ندندوله هنوز کشاورزی می‌کنند و ذرت و کاساوا برای خوراک می‌کارند، و توتون مدت‌هاست در این ناحیه محصول نقدی است.