اروتیک بورونگه

بورونگه‌ها مردمی کشاورز و دامدار در مرکز تانزانیا هستند و زبانشان آنان را از دیگران متمایز می‌کند. تقریباً همه همسایگانشان به یکی از زبان‌های بانتو سخن می‌گویند. بورونگه‌ها اما به زبانی کوشی سخن می‌گویند که از دور با زبان‌های رایج در اتیوپی و سومالی خویشاوند است. این زبان را رمه‌داران به داخل سرزمین تانزانیا آوردند، کسانی که از راه دره ریفت به سمت جنوب آمدند، مدت‌ها پیش از آنکه گویشوران بانتو در آنجا اکثریت شوند. روستاهای بورونگه در بخش چمبا از استان دودوما قرار دارند که پیش‌تر بخشی از بخش کوندوا بود. این سرزمین خشک و تپه‌ماهور است و برداشت محصول به یک فصل بارانی وابسته است و هیچ‌کس باران را مسلم نمی‌گیرد.

زبان آنان که با نام Bulunge هم نوشته می‌شود، به شاخه West Rift از زبان‌های کوشی جنوبی تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندش الاگوا است که در همان نزدیکی در کوندوا گفته می‌شود. یک گام دورتر، ایراکو و گوروا در ارتفاعات شمال قرار دارند. این چهار زبان تقریباً تمام آن چیزی است که از گفتار کوشی جنوبی در این بخش از تانزانیا باقی مانده است. همسایگان بورونگه شامل رانگی و گوگو هستند که به زبان‌های بانتو سخن می‌گویند، و ساندوه که زبانش با خوشه‌های کلیکی به هیچ‌یک از این دو گروه تعلق ندارد. زبان سواحیلی زبان مدرسه، بازار و دولت است، پس گویشوران بورونگه معمولاً دوزبانه‌اند. زبان خودشان در خانه‌ها و روستاها زنده است، نه در هیچ محیط رسمی.

زندگی روزمره حول مزارع ذرت دانه‌ریز، ارزن و ذرت و همچنین دام می‌چرخد. گاو، بز و گوسفند به‌عنوان پس‌انداز، ابزاری برای ایفای تعهدات اجتماعی و بیمه‌ای در برابر سال بد به کار می‌روند. اسلام که از راه کاروان‌های قدیمی در منطقه کوندوا گسترش یافت و مسیحیت، هر دو پیروانی دارند. ایمان در کنار خویشاوندی قرار دارد و جایگزین آن نشده است و پیوندهای خانوادگی همچنان ازدواج، زمین و اینکه چه کسی به چه کسی بدهکار است را تعیین می‌کند.

مردم این سرزمین مدت بسیار طولانی در اینجا زیسته‌اند. منطقه گسترده‌تر کوندوا میزبان Kondoa Rock Art Sites است، یعنی سایت‌های هنر صخره‌ای کوندوا که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده و پناهگاه‌های صخره‌ای نقاشی‌شده‌ای را دربرمی‌گیرد که در طول هزاران سال ساخته شده‌اند. مردم محلی هنوز برخی از این پناهگاه‌ها را مکان‌های آیینی می‌دانند. تاریخ جدیدتر از بیرون آمد: حکومت استعماری آلمان و سپس بریتانیا، و سپس در اوایل دهه 1970 کمپین روستایی‌سازی تانزانیا. استان دودوما یکی از نخستین هدف‌های آن بود و خانوارهای روستایی به شهرک‌های برنامه‌ریزی‌شده منتقل شدند. بورونگه‌ها از همه این‌ها گذر کردند و زبانشان دست‌نخورده ماند. در این گوشه پرجمعیت تانزانیا، همین زبان هنوز روشن‌ترین پاسخ به این پرسش است که آنان کیستند.