اروتیک رحنوین

راهانوین کشاورزان سومالی‌اند، و در کشوری که تصویر خود از خویش را بر پایهٔ شتر و جابه‌جایی ساخته، این همواره آنان را متمایز کرده است. سرزمین آنان، زمین میان دو رود است: کمربند خاک سرخ و بوته‌زار خاردار که از بای و باکول می‌گذرد و تا شبیله سفلی ادامه دارد، جایی که ذرت دانه‌ریز دیم پس از بارش‌های گو سبز می‌شود و گاو بیش از شتر ارزش دارد. بایدوا مرکز آن است. نسب‌شناسی سومالی تیره‌های قبیله‌ای را به دو خط تقسیم می‌کند: سامال برای دامداران، و ساب برای کشاورزان، و راهانوین در سوی ساب ایستاده‌اند، در دو شاخه: دیگیل که به ساحل و شبیله نزدیک‌تر است، و میریفله که در دشت‌های داخلی پراکنده‌اند. ریوین نامی است که بسیاری از آنان برای خود به کار می‌برند.

آنان به زبان مای سخن می‌گویند، زبانی کوشی مانند سومالی معیار شمال، اما آن‌قدر از آن دور که گویشور عف-ماخا نمی‌تواند به سادگی آن را دنبال کند. قانون اساسی ۲۰۱۲ هر دو را سومالی می‌نامد و بر کاغذ به بحثی پایان می‌دهد که دهه‌ها ادامه داشت. هنگامی که دولت باره در سال ۱۹۷۲ سومالی معیار را با خط لاتین تثبیت کرد و آن را در مدارس و وزارتخانه‌ها به کار گرفت، گویشوران مای زبان خود را بیرون از در کلاس منتظر یافتند. چیز دیگری که جامعهٔ راهانوین را متمایز می‌کند شیوهٔ ترکیب آن است. در حالی که دیگر تیره‌های سومالی نسب خود را به یک نیای واحد محدود نگه می‌دارند، راهانوین سازوکاری آشکارا پذیرفته‌شده برای جذب افراد دارند: گاشان‌بور، یعنی انباشتن سپرها، که به‌وسیلهٔ آن خانواده‌های وابسته، تازه‌واردان و کل تبارهایی از جای دیگر جذب شده و در ساختار جایگاه و نامی یافته‌اند. این تیرهٔ قبیله‌ای به همان اندازه که با تولد رشد کرده، با فرزندخواندگی نیز رشد کرده است.

اسلام در اینجا سنی و شافعی است و بسیار پیش از اصلاح‌گران، همراه با تجارت آمده است. طریقت‌های صوفی شهرک‌های کشاورزی را در سراسر سرزمین میان رودها بنیان نهادند و آرامگاه شیوخ آنان هنوز زیارت می‌شود. سلاطین غلدی افگوی، خاندانی دیگیلی، در قرن نوزدهم بر تجارت جنوب تسلط داشتند و در سال ۱۸۴۳ شهرک جنگجوی بردهیره را درهم شکستند. بدترین فصل تاریخ آنان جدید است: در سال‌های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲، ساکنان یک‌جانشین که غله در انبار داشتند و جایی برای گریختن نداشتند، آسان‌ترین قربانیان غارت در سومالی بودند، شبه‌نظامیان بای را کاملاً غارت کردند و خبرنگاران خارجی بایدوا را شهر مرگ خواندند. از دل آن دوران، ارتش مقاومت راهانوین، بازپس‌گیری بایدوا در سال ۱۹۹۹ و ایالت فدرال جنوب غربی برآمد که امروز از آن‌جا اداره می‌شود.