اروتیک دیشیشه

دیشیشه یک قبیله صومالی است و مانند هر قبیله صومالی، نخست با یک نسب‌نامه تعریف می‌شود. مرد یا زنی از دیشیشه می‌تواند زنجیره‌ای از پدران را تا یک نیای نام‌برده بازگو کند، و این زنجیره آنان را در درود جای می‌دهد، یکی از بزرگ‌ترین خانواده‌های قبیله‌ای صومالی. نسب‌شناسان ایشان را از شاخه هرتی می‌شمارند، شاخه‌ای از درود که ماجرتین، دولبهنته و ورسنگالی را نیز در بر می‌گیرد. آنان در کنار آن خویشاوندان مشهورتر، تباری متواضع‌اند، اما همان قواعد خویشاوندی، پیمان‌بستن و تعهد به‌طور کامل برای ایشان نیز اعمال می‌شود.

سرزمین اصلی ایشان شاخ شمال‌شرقی سومالی است، در منطقه باری در آنچه امروز پونتلند نامیده می‌شود. سرزمینی خشک و سخت است: ساحلی بر خلیج عدن، دشت‌های گرم و پست، و کوهپایه‌های ناهموار که در آن‌ها هنوز درختان کندر بریده می‌شوند تا صمغی گرفته شود که از دیرباز از این ساحل به عربستان و فراتر از آن رفته است. زندگی در اینجا مدت‌ها میان تجارت دریایی و چرای شتر، بز و گوسفند در داخل کشور توازن برقرار کرده است. بوساسو که روزگاری بندر کوچکی به نام بندر قاسم بود، بسیاری از این زندگی را به سوی شهر کشانده و به مرکز بازرگانی منطقه تبدیل شده است.

زبان، سومالی است، زبانی کوشی از خانواده آفروآسیایی، که در اینجا به گویش شمالی آن سخن گفته می‌شود، گویش گسترده‌ای که صورت نوشتاری استانداردی بر پایه آن در سال 1972 پذیرفته شد. دین، اسلام سنی بر مذهب شافعی است و در روال روزمره جریان دارد: زمان‌های نماز روز را شکل می‌دهند، آموزش قرآن از کودکی آغاز می‌شود، و ریش‌سفیدان با شیر، حقوق عرفی سومالی، و در کنار شریعت، اختلافات را فیصله می‌دهند. خون‌بها برای آسیب یا مرگ، که ماگ یا دیه نامیده می‌شود، سنتی توسط خاندان به‌صورت گروهی پرداخت و دریافت می‌شود. به همین دلیل نسب‌شناسی در اینجا سرگرمی نیست، بلکه قرارداد اجتماعی کارآمدی است.

قرن بیستم سخت آغاز شد. سلطنت ماجرتین که بر این ساحل حکم می‌راند، به قیمومیت ایتالیا درآمد و سپس در دهه 1920 با زور تصرف شد. استقلال در 1960 شمال‌شرق را در سومالی واحد ادغام کرد و فروپاشی دولت در 1991 قبیله‌ها را به شبکه‌های خودشان بازگرداند. در 1998 تبارهای هرتی شمال‌شرق، پونتلند را به‌عنوان دولتی با خودمختاری بنیان نهادند و دیشیشه به‌عنوان یکی از قبایل تشکیل‌دهنده آن در آن جای دارد. بسیاری از سومالیایی‌های این منطقه اکنون در خارج نیز زندگی می‌کنند، در کشورهای حوزه خلیج فارس، شرق آفریقا، اروپا و آمریکای شمالی، و پولی که به خانه می‌فرستند، خانواده‌های بسیاری را سرپا نگه می‌دارد.