اروتیک تورو

تورو‌ها خود را آریمی می‌نامند، نامی که معمولاً به معنای «کشاورزان» خوانده می‌شود، و این نام برازنده‌ی آنان است. آن‌ها در فلات سینگیدا در مرکز تانزانیا کشت‌وکار می‌کنند، در ارتفاع حدود 1,500 متر، سرزمینی خشک با بوته‌های خاردار و رخنمون‌های گرانیتی، و دو دریاچه‌ی کم‌عمق که در کنار شهر سینگیدا قرار دارند. باران فقط در یک فصل می‌بارد و نمی‌توان به آن تکیه کرد. پاسخ آنان به این وضعیت، کشت سورگوم و ارزن مرواریدی به‌جای اتکای صرف به ذرت بوده است، همراه با نگهداری بز و گاو برای سالی که مزرعه‌ها محصول ندهند، و ترجیحی پایدار برای پخش کردن ریسک به‌جای شرط بستن همه‌چیز روی یک محصول. گاو در اینجا بیش از ارزش غذایی‌اش اهمیت دارد: در ازدواج جابه‌جا می‌شود، تعهدات میان خانواده‌ها را تسویه می‌کند و به‌روشنی نشان می‌دهد که هر خانوار در چه جایگاهی قرار دارد. شکل قدیمی‌تر خانه «تمبه» است، کوتاه و مستطیلی، با سقفی تخت زیر لایه‌ای ضخیم از خاک کوبیده، که دور حیاطی ساخته می‌شود و دام‌ها شبانه به آن آورده می‌شوند. از هر فاصله‌ای، یک خانه‌ی روستایی همچون بخشی از زمین دیده می‌شود، نه چیزی که روی آن نهاده شده باشد.

کینیاتورو، که کیریمی نیز نامیده می‌شود، زبانی بانتو است و چنان به زبان نیلامبا در شمال نزدیک است که زبان‌شناسان اغلب این دو را یک خوشه‌ی واحد در نظر می‌گیرند. آنچه این همسایگی را چشمگیر می‌کند، همه‌ی چیزهای دیگری است که در فاصله‌ی چند ساعت رانندگی قرار دارد: ایراکو‌ها به زبانی کوشی سخن می‌گویند، داتوگا‌ها به زبانی نیلی، و سانداوه‌ها و هادزا‌ها از صداهای کلیکی استفاده می‌کنند. مرکز تانزانیا یکی از معدود جاهای روی زمین است که هر چهار خانواده‌ی زبانی بزرگ آفریقا در آن به هم می‌رسند، و تورو‌ها بخش بانتوی این نقشه‌اند. بخش بزرگی از مردم‌نگاری‌های میانه‌ی قرن بر بخش واهی متمرکز بود، از این رو روایت‌های بیرونی درباره‌ی ازدواج و ثروت دامی تورو‌ها اغلب به‌طور خاص رسوم واهی را توصیف می‌کنند. بیشتر تورو‌ها امروز مسیحی‌اند، چرا که فعالیت‌های تبلیغی کاتولیک و لوتری در دوران اداره‌ی آلمان و سپس بریتانیا به آنجا رسید، با اقلیتی مسلمان و حیات دینی کهن‌تری که پیرامون نیاکان و اقتدار ریش‌سفیدان تبار سامان یافته بود و به‌جای ناپدید شدن، در گاه‌شمار جذب شد. شدیدترین گسست اخیر، طرح روستانشین‌سازی دهه‌ی 1970 بود که خانه‌های پراکنده را به سکونتگاه‌های برنامه‌ریزی‌شده کشاند و از نو تعیین کرد که مردم کجا کشت کنند و در کنار چه کسانی زندگی کنند. سینگیدا اکنون در سطح ملی به پیاز و روغن آفتابگردانش شناخته می‌شود، و جوانان تورو به‌طور منظم برای کار به دودوما، آروشا و دارالسلام می‌روند و سپس برای مراسمی که هنوز حضور همه را لازم دارد بازمی‌گردند.