اروتیک داساناچ

داسانچ‌ها در نقطه‌ای زندگی می‌کنند که رود اومو از اتیوپی خارج می‌شود و به دریاچه تورکانا می‌ریزد، در دلتایی که پیش‌تر با چنان نظمی سیلابی می‌شد و آبش فرو می‌نشست که می‌شد برنامه یک سال را بر پایه آن چید. بیشتر آنچه آنان را تعریف می‌کند از همین نشأت می‌گیرد. آنان گاو، بز و گوسفند پرورش می‌دهند و در رسوبی که آبِ در حال پس‌نشستن بر جا می‌گذارد، سورگوم و ذرت می‌کارند، و اینکه کدام‌یک از این دو مهم‌تر است کاملاً به فصل بستگی دارد. خانواری که گله‌اش را بر اثر غارت یا خشکسالی از دست بدهد به ساحل دریاچه کوچ می‌کند و ماهیگیری می‌کند. این راه گریز مردم را زنده نگه می‌دارد و در عین حال داغ ننگی خاموش به همراه دارد: ماهیگیری کاری است که تا بازسازی گله انجام می‌شود، حتی اگر این بازسازی یک نسل به طول انجامد.

آنان به زبانی کوشیتی سخن می‌گویند، در میان همسایگانی که بیشترشان نیلی‌زبان‌اند. داسانچ به شاخه اومو-تانا تعلق دارد که آربوره، رندیله و سومالیایی را نیز پدید آورده است، در حالی که مردمی که بر آنان یورش می‌برند، با ایشان داد و ستد می‌کنند و با ایشان وصلت می‌کنند، یعنی تورکاناها در جنوب و نیانگاتوم‌ها در غرب، به زبانی کاملاً متفاوت سخن می‌گویند. جمعیت به هشت بخش سرزمینی تقسیم می‌شود که هر یک پهنه‌ای از رود و چراگاه را در اختیار دارد، و بخش اینکابلو بزرگ‌ترین و عموماً ثروتمندترین از نظر گاو است. تبارها و دسته‌های سنی از این بخش‌ها فراتر می‌روند و کل این ساختار را به هم پیوند می‌دهند. زندگی دینی حول واق می‌چرخد که با آسمان پیوند دارد و کمتر از راه آموزه‌ها و بیشتر از راه ریش‌سفیدان و متخصصان آیینی اداره می‌شود که برکتشان در امور عملی باران، چرا و نزاع‌ها وزن واقعی دارد.

نخستین آیینی که غریبه‌ها درباره‌اش می‌شنوند دیمی است که پدری برای دخترش برگزار می‌کند: گاوها ذبح می‌شوند، دختر برای باروری و ازدواج خوب برکت داده می‌شود، و پدر با انجام آن به مرتبه کامل ریش‌سفیدی می‌رسد. این آیین در فصل خشک برگزار می‌شود و شرکت‌کنندگان شنل‌های خز و پوست حیوانات بر تن دارند، و به همان اندازه که از کودک می‌گوید، از جایگاه مرد نیز حکایت دارد. زنان داسانچ همچنین به ساختن تاج‌های سر از هر ماده کارخانه‌ای که به دستشان برسد شهرت دارند، به‌ویژه درپوش بطری، که آن را در کنار منجوق‌دوزی‌های قدیمی‌تر به کار می‌برند. سده گذشته سخت بوده است. گسترش تورکاناها آنان را عقب راند، مرزی استعماری از میان زمین‌های چرایشان کشیده شد، و از سال 2015 به این سو سد گیبه 3 در بالادست و مزارع نیشکر اومو سفلی، روی هم رفته به سیلاب سالانه به‌عنوان چیزی که بتوان بر آن حساب کرد پایان داده‌اند. بیگانگان مدت‌ها آنان را گلب یا مریله می‌نامیدند. داسانچ نامی است که خودشان به کار می‌برند.