اروتیک آنتامباهواکا

آنتامباهواکاها کوچک‌ترین گروه از هجده گروه قومی تقریباً هستند که ماداگاسکار به‌طور رسمی به رسمیت می‌شناسد، شاید پنجاه تا شصت هزار نفر در نوار کوتاهی از ساحل جنوب‌شرقی که مرکزش شهر مانانجاری است. جایی که همسایگان به سرزمینی ریشه دارند، آنتامباهواکاها به یک ورود ریشه دارند: نسب‌بردن از رامینیا، نیایی که به یاد آورده می‌شود از سوی دریا از جایی عربی یا عرب‌شده آمده است. آن فرزندان که زافیرامینیاها نامیده می‌شوند، پشت آنتانوسی‌ها نیز ایستاده‌اند و همان ادعا آن‌ها را به‌طور سست به آنتایمورویی‌ها در پایین ساحل پیوند می‌دهد. در عمل، این بیانیهٔ تبار است، نه آیین. سرزمین‌شان گرم، مرطوب و سبز است، دشت ساحلی برنج، قهوه، میخک و لیچی پشت دریاچه‌های پانگالانس، و کاملاً در مسیر طوفان‌های چرخنده قرار دارد: مانانجاری در خاطرهٔ زنده بیش از یک بار به دست طوفان‌ها ویران شده است. آن‌ها به زبان مالاگاسی سخن می‌گویند، زبانی از خانوادهٔ آوسترونزی که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در جنوب بورنئو هستند، به گویشی ساحلی که آن‌ها را از مردمان ارتفاعات تقریباً به همان اندازه‌ای جدا می‌کند که هر چیز دیگری.

آنچه غریبه‌ها دربارهٔ آن‌ها می‌دانند، اگر چیزی بدانند، سامباترا است. هر هفت سال، مانانجاری جشن ختنهٔ جمعی برای هر پسری را برگزار می‌کند که از جشن پیشین به دنیا آمده است: بیش از یک هفته رژه، گاو زبو، طبل و آب رودخانه‌ای که به خانه‌های نیاکان برده می‌شود، و خویشاوندان را از آنتاناناریوو، رئونیون و فرانسه به خانه بازمی‌گرداند. اما دشوارترین چیز برای نوشتن، فادیِ دوقلوهاست. عرف آنتامباهواکا دوقلوها را شوم و ناسازگار با نیاکان می‌داند، و نوزادان دوقلو از نظر تاریخی رها یا به دیگران واگذار می‌شدند. این عرف ناپدید نشده، اما اکنون علناً بر سر آن بحث می‌شود، توسط مادرانی که از دادن فرزندانشان سر باز می‌زنند، توسط کلیساها و انجمن‌های محلی که از آنان حمایت می‌کنند، و توسط خانواده‌هایی که پذیرفته‌اند از آرامگاه نیاکان جدا شوند تا اینکه تسلیم شوند. هر کسی که آنتامباهواکاها را در زمان حال توصیف کند باید جشن و فادی را همزمان در ذهن نگه دارد. دین اینجا لایه‌لایه است: نیاکان نخست می‌آیند، که در آرامگاه و از طریق فالگیران مورد خطاب قرار می‌گیرند، مسیحیت همراه با مبلغان آمد و اکنون گسترده است، و داستان رامینیا به‌صورت عادت باقی مانده نه دکترین، از جمله خانوارهایی که از خوردن گوشت خوک خودداری می‌کنند. جنوب‌شرق در قیام ۱۹۴۷ علیه حکومت فرانسه سرزمین شورشیان بود، و سرکوبی که پس از آن آمد صورت‌حسابی به جا گذاشت که منطقه هرگز کاملاً شمردنش را به پایان نرسانده است.