اروتیک کاکوا

کاکواها در جایی زندگی می‌کنند که سه کشور در آن به هم می‌رسند، در ساوانای پست‌وبلند و تپه‌های کم‌ارتفاع اطراف گوشه‌ای که سودان جنوبی، اوگاندا و جمهوری دموکراتیک کنگو در آن مشترک‌اند. این موقعیت جغرافیایی تصادفی نیست و با هویت آنان پیوند دارد. یک قوم واحد به‌دست نقشه‌کشی استعماری به سه بخش تقسیم شد: بخشی از سرزمینشان در منطقه محصور لادو قرار گرفت که به لئوپولد دوم اجاره داده شد و به‌عنوان ضمیمه‌ای از دولت آزاد کنگو اداره می‌شد، و هنگامی که این ترتیب پس از مرگ او از میان رفت، مرزها بازترسیم شدند، به طوری که کاکواها خود را پاسخگوی خرطوم، انتبه و بوما یافتند. با این حال، آنان همچنان از مرز عبور می‌کردند. خانواده‌های کوبوکو، یی و آرو هنوز همان خانواده‌ها هستند و برای یک خانوار کاکوا عادی است که اسناد بیش از یک کشور را داشته باشد، زبان تجاری هر کشور را به کار ببرد و مرز را دردسری بداند که بازاری هم به آن پیوسته است.

زبان آنان، کاکوا، از زبان‌های نیلوتیک شرقی است و آن‌قدر به باری نزدیک است که متخصصان هنوز بر سر این‌که زبانی مستقل است یا گویشی از باری، اختلاف دارند. بدین ترتیب کاکواها در خوشه کارو در کنار باری، کوکو، پوجولو، موندری و نیانگوارا قرار می‌گیرند و در یک مرز زبانی واقعی هم جای دارند: همسایگان غربی‌شان، لوگبارا و مادی، به زبان‌های سودانی میانی از شاخه‌ای کاملاً دیگر سخن می‌گویند، بنابراین خط جداکننده دو خانواده زبانی کهن از مسیر یک روز پیاده‌روی در زمین‌های کشاورزی می‌گذرد. بیشتر کاکواها همین زمین‌ها را کشت می‌کنند: سورگوم، کاساوا، کنجد، ذرت و توتون، همراه با بز و مقداری گاو، نه زندگی گله‌داری نیلوت‌های شمالی‌تر. دین از مرز پیروی می‌کند. هیئت‌های مبلغ کاتولیک و آنگلیکن در دو سوی سودانی و کنگویی ریشه دواندند، در حالی که کوبوکو جمعیت مسلمان بزرگی دارد که بخشی از آنان از نسل سربازان پادگان‌های سودانی قرن نوزدهم هستند که در غرب نیل ساکن شدند و به نوبی‌ها معروف شدند. تبارهای باران‌ساز پیش از ورود هر یک از این دو دین اقتدار واقعی داشتند و هنوز کاملاً فراموش نشده‌اند. نامی از کاکواها که بیشتر بیگانگان می‌شناسند ایدی امین است که از طریق پدرش کاکوا بود و در کوبوکو بزرگ شد. هشت سال حکومت او این گروه را برای مدتی کوتاه و به‌طرز ناخوشایندی مشهور کرد و هنگام فروپاشی رژیم در 1979 هزاران تن را به تبعید راند. چهار دهه بعد جریان معکوس شد و کاکواهایی که از جنگ اطراف یی می‌گریختند به سوی جنوب رفتند و به اردوگاه‌های پناهندگان در اوگاندا رسیدند که بر زمینی بنا شده بودند که اجدادشان آن را ترک کرده بودند.