اروتیک کاگورو

کاگورو مردمی کوهستان‌نشین هستند، و در شرق آفریقا این معمولاً به معنای زیستن دور از دردسر بوده است. سرزمینشان کوه‌های اوکاگورو در منطقهٔ موروگورو تانزانیا است، بلوکی از رشته‌کوه Eastern Arc که از دشت‌های خشک برمی‌خیزد و بارانی دریافت می‌کند که کشاورزی مطمئن را ممکن می‌سازد. در پایین این کوه‌ها، در طول قرن نوزدهم، جادهٔ کاروان‌ها از باگامویو به سوی دریاچهٔ تانگانیکا می‌گذشت، و همراه آن تاجران ساحلی، پارچه، اسلام، سلاح گرم و غارت برده آمدند. ماسایی‌ها از شمال فشار آوردند، و نگونی و هه‌هه از جنوب بالا آمدند. دامنهٔ پرشیب کوه پاسخ همهٔ اینها بود. اوکاگورو به معنای سرزمین کاگورو است، و سخن گفتن از سرزمین و مردم به‌طور جداگانه دشوار است.

آنها به زبان چیکاگولو سخن می‌گویند، زبانی بانتو از خوشهٔ شمال‌شرقی ساحلی، آن‌قدر نزدیک به لوگورو، ساگارا، ویدوندا و زیگوا که بیگانگان مدت‌هاست همهٔ آنها را یکجا آورده‌اند، و به‌روشنی متمایز از گوگو که همسایگانشان در غرب به آن سخن می‌گویند. سواحیلی اکنون بیشترِ زندگی عمومی را در بر دارد، و چیکاگولو به سالخوردگان و خانواده عقب‌نشسته است. تبار مادری است. عضویت در تبار، ادعای زمین و ارث از راه مادر منتقل می‌شود، پس وارثان مرد، فرزندان خواهرش هستند نه فرزندان خودش، و این اقتدار واقعی را در دست دایی می‌گذارد و تنشی پایدار می‌آفریند که کاگورو آشکارا در ضرب‌المثل و شکایت دربارهٔ آن گفتگو می‌کنند. بیشترشان مسیحی‌اند، عمدتاً به واسطهٔ ایستگاه‌های مبلغان آنگلیکن که از دههٔ ۱۸۸۰ در تپه‌های مامبویا و بعدها بریگا برپا شد، هرچند اسلام پیش‌تر از راه جادهٔ کاروان‌ها آمده بود و سهمی را نگه داشته است. هیچ‌کدام دغدغه‌های کهن‌تر را کنار نزدند: هنوز به نیاکان خطاب می‌شود، آیین‌های باران هنوز به تبارهای خاصی تعلق دارد که زمین‌های خاصی را در اختیار دارند، و جادوگری همچنان توضیحی زنده است نه فولکلوریک. آیین‌آموزی نهادی است که بیشترین وزن را دارد. پسران و دختران جدا می‌شوند و از سوی خویشان ارشد آموزش می‌بینند، و آموزش در قالب معما، سرود و گفتار عمداً پوشیده ارائه می‌شود، آموزشی اخلاقی دربارهٔ تعهد و خویشتن‌داری و آنچه بزرگسالان به یکدیگر بدهکارند. برای مردمی با این جمعیت، کاگورو به‌طور غیرعادی خوب مستندسازی شده‌اند، عمدتاً چون مردم‌شناس T. O. Beidelman عمری را صرف اندیشه، داستان‌ها و استدلال‌های آنان کرد. امروز بیشترشان ذرت، سورگوم و لوبیا را در دامنه‌ها می‌کارند، در گایرو تجارت می‌کنند، و اعضای کارگر را به موروگورو و دارالسلام می‌فرستند.