اروتیک بودی

بودی‌ها که در زبان خود بخشی از مردم میین به شمار می‌آیند، جامعه‌ای کشاورز-دامدار در دره اومو سفلی در جنوب غربی اتیوپی هستند. آنان در مراتع و جنگل‌های کناره رودخانه در سوی شرقی رود اومو زندگی می‌کنند، در محدوده منطقه ملل، ملیت‌ها و مردمان جنوبی. مردم میین معمولاً به بودی‌های دامدار دشت‌های پست و تیشناها که ساکن‌تر و کشاورزترند تقسیم می‌شوند. برآورد جمعیت بودی‌ها به‌طور مشخص اندک است و معمولاً از چند هزار نفر تا حدود ده هزار نفر ذکر می‌شود که بخشی از جمعیت بزرگ‌تر گویشوران زبان میین است.

جامعه و معیشت

زندگی بودی‌ها بر محور دام می‌چرخد که شیر، خون، پوست و ثروت اجتماعی را فراهم می‌کند و برای مذاکره بر سر ازدواج و حل اختلافات به کار می‌رود. دامداری با کشت گردشی سورگوم و ذرت در زمین‌هایی نزدیک رودخانه که به‌طور فصلی زیر سیلاب می‌روند تکمیل می‌شود. سازمان اجتماعی بر پایه طایفه‌های پدرتبار و گروه‌های سنی استوار است و بزرگان و متخصصان آیینی، از جمله کاهنی موروثی به نام کومورو، تصمیم‌های جمعی و برکت‌ها را هدایت می‌کنند. بودی‌ها به زبان میین سخن می‌گویند که از شاخه سورمی خانواده نیلو-صحرایی است و آنان را به مردمان همسایه‌ای مانند مورسی و سوری پیوند می‌دهد.

بودی‌ها به‌طور گسترده با آیین کائل شناخته می‌شوند، آیین سال نو که در آن مردان مجرد برگزیده ماه‌ها در انزوا به نوشیدن شیر و خون گاو می‌پردازند تا پیش از معرفی خود به جامعه، بیشترین وزن ممکن را به دست آورند. مردی که بزرگ‌ترین شناخته شود، افتخاری پایدار برای خود و خانواده‌اش کسب می‌کند و هرچند این چاقی موقتی است، این مسابقه جایگاه محوری دام را در هویت بودی‌ها به نمایش می‌گذارد و چرخش سال کشاورزی را مشخص می‌کند.

ظاهر و آرایش

بودی‌ها اندام بلند و باریک رایج در میان دامداران دره اومو و پوست قهوه‌ای تیره دارند. پوشش روزمره ساده است: مردان پارچه‌ای را دور کمر می‌پیچند یا روی یک شانه می‌اندازند، و زنان دامن‌هایی از پوست یا پارچه می‌پوشند. زینت‌آلات شخصی شامل گردنبندهای مهره‌ای، دستبندهای فلزی و نقش‌های برجسته جای‌زخم روی شانه‌ها، سینه یا بازوهاست که نشانه‌ای از زیبایی و تعلق است. موها اغلب تراشیده یا از ته کوتاه می‌شوند و گاهی برای رقص‌ها و مراسم، طرح‌هایی با خاک رس سفید یا اُخرا روی پوست کشیده می‌شود. در جشن کائل، بدن‌های متورم شرکت‌کنندگان که به آن‌ها خاکستر مالیده و آراسته شده‌اند، به نشانه زنده‌ای از رفاه جامعه بدل می‌شوند.