اروتیک کارو

قوم کارو (کارا) گروه کوچکی از کشاورزان و دامداران در ساحل شرقی رودخانه اومو پایین در منطقه اومو جنوبی، جنوب اتیوپی است که بیشتر در روستاهایی مانند Korcho، Dus و Labuk زندگی می‌کنند. جمعیت آنان تنها حدود 1,000 تا 3,000 نفر است و از کوچک‌ترین گروه‌های قومی کشور به شمار می‌روند. آنان به زبان کارو سخن می‌گویند، زبانی از شاخه اومویی خانواده زبان‌های آفروآسیایی که با زبان هامر پیوند نزدیک دارد و بسیاری از آداب و رسوم را با آن قوم مشترک است و با ایشان ازدواج می‌کنند.

جامعه و معیشت

کارو زراعت در زمین‌های پس‌نشسته از سیلاب را در کرانه اومو انجام می‌دهند و سورگوم، ذرت و لوبیا را در لای خاک رسوبی حاصلخیزی می‌کارند که از بالا آمدن سالانه رودخانه باقی می‌ماند. این کار با ماهی‌گیری، زنبورداری و نگهداری گله‌های کوچک بز و گاو تکمیل می‌شود که اغلب با گروه‌های همسایه مشترک نگهداری می‌شوند. جمعیت اندک و موقعیت کنار رودخانه آنان را به چرخه سیلاب و به اتحاد با همسایگان بزرگ‌تر، به‌ویژه هامر و بنا، برای چراگاه، تجارت و دفاع وابسته کرده است. زندگی اجتماعی بر پایه نظام رده‌های سنی و آیین تشرف جوانان با پریدن از روی گاو نر شکل گرفته که شبیه آیین هامر است و جوانان از این راه وارد بزرگ‌سالی می‌شوند، در حالی که متخصصان آیینی کشت، باران و مراسم جمعی را هدایت می‌کنند.

ظاهر و آرایش

کارو بیش از همه به خاطر نقاشی بدن پیچیده‌شان شناخته می‌شوند. آنان پیش از رقص‌ها و مراسم، پوست را با گچ سفید، سنگ معدنی زرد، اخرای سرخ، زغال پودرشده و سنگ آهن با نقطه‌ها، خط‌ها و تقلید از پرهای مرغ گینه‌ای می‌پوشانند. چهره‌ها و تنه با ماسک‌های گچی و نقش‌های برجسته‌ای که برای هر مناسبت تازه می‌شوند دگرگون می‌شوند. جای‌زخم معنا دارد: جای زخم سینه مرد ممکن است دشمنان یا حیوانات خطرناکی را که کشته ثبت کند، در حالی که برش‌های نقش‌دار روی تنه زن نشانه زیبایی به شمار می‌آیند. هر دو جنس زیورهای مهره‌دوزی‌شده به تن دارند و مردان گره‌های موی گلی نقاشی‌شده می‌سازند که با پر شترمرغ تثبیت می‌شود تا دلیری و جایگاه را نشان دهد. این هنر بدنی فشرده و همواره در حال تغییر، کارو را با وجود شمار اندکشان به یکی از شناخته‌شده‌ترین مردمان دره اومو بدل کرده است.