اروتیک ماسیکورو

در جنوب غربی ماداگاسکار، نام ماسیکورو هم به یک شیوه زندگی اشاره دارد و هم به یک تبار. در ساحل اطراف تولیارا، ویزوها ماهی می‌گیرند و با بادبان دریانوردی می‌کنند. در داخل سرزمین، در دشت‌های خشک و در امتداد رودخانه‌های فیهرنانا و اونی‌لاهی، ماسیکوروها کشاورزی می‌کنند و گاوهای زبو نگه می‌دارند. این دو قوم نسل‌ها با یکدیگر تجارت کرده، وصلت کرده و در بازارها شریک بوده‌اند. مردم منطقه بر این باورند که خانواده‌ای که به داخل سرزمین کوچ می‌کند و زمین‌ها و گله‌ها را در اختیار می‌گیرد، می‌تواند به مرور زمان به‌عنوان ماسیکورو شمرده شود. میکیاها که در جنگل خشک شمال تولیارا خوراک گرد می‌آورند، به گویشی بسیار نزدیک به گویش ماسیکورو سخن می‌گویند و به همان شیوه میان جنگل و روستا جابه‌جا می‌شوند. زمین سخت است: بوته‌زارهای خاردار، درختان بائوباب و رودخانه‌هایی که با بارش‌ها بزرگ و کوچک می‌شوند. خانوارها ذرت، کاساوا و در جایی که آب کافی باشد، برنج می‌کارند. گاو همچنان معیار واقعی ثروت است. گاوها در مراسم تدفین و آیین‌ها قربانی می‌شوند و با دقتی همانند پول شمرده می‌شوند. گفتار ماسیکورو شکلی جنوب غربی از زبان مالاگاسی است، زبانی آسترونزیایی که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در آن سوی اقیانوس هند، در جنوب بورنئو، رواج دارند. همسایگان ساحلی آن را به‌آسانی می‌فهمند، هرچند آواها و واژگانش آن را از مالاگاسی معیار مناطق مرتفع متمایز می‌کند.

ماسیکوروها معمولاً همراه با ساکالاواها دسته‌بندی می‌شوند. سرزمین آن‌ها مرکز پادشاهی فیهرنانا بود که آندره‌وولاها بر آن فرمان می‌راندند، تباری که از همان سلسله ماروسرانا می‌آمد که پادشاهی‌های بزرگ‌تر ساکالاوا را در شمال بنیان نهاد. از قرن هفدهم به بعد، کشتی‌های اروپایی در خلیج سنت آگوستین، در دهانه اونی‌لاهی، لنگر می‌انداختند تا گاوهای پرورش‌یافته در این سرزمین داخلی را معامله کنند. حکومت فرانسه در پایان قرن نوزدهم تولیارا را به بندری استعماری تبدیل کرد و پادشاهی‌های کهن را در یک اداره واحد ادغام کرد. زندگی مذهبی همچنان بر نیاکان متمرکز است. گورها، تدفین‌ها و رفتار شایسته با مردگان اهمیت بسیار دارند و هر تبار، فادی‌های ویژه خود را نگه می‌دارد، یعنی تابوهایی درباره برخی خوراکی‌ها، مکان‌ها یا کارها. میانجی‌گری ارواح از نوع ترومبا در اینجا یافت می‌شود، همان‌طور که در جاهای دیگر سرزمین ساکالاوا نیز یافت می‌شود. کلیساهای کاتولیک و پروتستان به‌خوبی جا افتاده‌اند و بسیاری از خانواده‌ها هم به کلیسا و هم به نیاکان احترام می‌گذارند بی‌آنکه میان آن‌ها تعارضی ببینند.