اروتیک سوری

سوری‌ها (سورما، شامل چای، تیرما و بالی) مردمی کشاورز و دامدار در منتهی‌الیه جنوب‌غربی اتیوپی هستند، نزدیک مرز با سودان جنوبی، در ارتفاعات و دشت‌های غرب رود اومو. شمارشان حدود 20,000 تا 40,000 نفر است و به زبان سوری سخن می‌گویند، زبانی سورمایی از خانواده‌ی نیلو-صحرایی که با زبان مورسی خویشاوندی نزدیک دارد. سوری‌ها که دورافتاده‌اند و مدت‌ها خودگردان بوده‌اند، دام را در مرکز معیشت، هویت و اعتبار خود قرار داده‌اند.

جامعه و معیشت

ثروت سوری‌ها با شمار دام سنجیده می‌شود؛ دام شیر و خون می‌دهد، ازدواج‌ها را از راه شیربها استوار می‌کند و به هر مرد نام گاو محبوبش را می‌دهد. دامداری با کشت دیم سورگوم، ذرت و لوبیا و، به‌طور فزاینده، با شستشوی طلای خرده‌مقیاس تکمیل می‌شود. زندگی سیاسی نامتمرکز و تا حد زیادی برابری‌طلب است و به رهبری یک رئیس آیینی برگزیده به نام کومورو و شوراهای مردان اداره می‌شود که در مجمع‌های عمومی بحث می‌کنند. شناخته‌شده‌ترین نهاد آن‌ها دونگا یا ساگینای است، نبرد آیینی با چوب که در آن مردان از روستاهای گوناگون با چوب‌های بلند رو در روی هم می‌ایستند تا شجاعت خود را ثابت کنند، کدورت‌ها را حل‌وفصل کنند و زنان ازدواج‌پذیر را جذب کنند؛ این مسابقه‌ها سخت و گاه مرگبارند و رقابت‌های میان جامعه‌ها را متمرکز و هدایت می‌کنند.

ظاهر و آرایش

مانند مورسی‌ها، بسیاری از زنان سوری بشقاب لب و نرمه‌های گوش کشیده‌ای متناسب با آن دارند، یعنی دیسک‌هایی از گل پخته که زیبایی و جایگاه اجتماعی را نشان می‌دهند. پیش از نبردهای چوبی و مراسم، هر دو جنس بدن را با الگوهای رنگارنگ سفید، اُخرا و خاکستر نقاشی می‌کنند و رنگ را با نوک انگشتان به شکل نقطه، اثر کف دست و خط‌های کشیده و روان می‌زنند که به همان اندازه بازی و نمایش‌اند که آیین. داغ‌کاری جایگاه و دستاورد را نشان می‌دهد، زنان موی سر را می‌تراشند و به شکل‌های تزئینی درمی‌آورند و زیورهایی از مهره، صدف و فلز این ظاهر را کامل می‌کنند. این سنت بسیار زیباشناختی هنر بدن، که برای هر مناسبت از نو ساخته می‌شود و هرگز به‌طور دائمی ثابت نمی‌ماند، سوری‌ها و همسایگانشان را در شمار مردمانی از دره‌ی اومو قرار داده است که بیش از همه از آنان عکس گرفته شده است.