اروتیک پاری

پاری‌ها مردمان یک تپه‌اند. لافون، برآمدگی صخره‌ای تنهایی که از دشت‌های هموار استوائیه شرقی در سودان جنوبی برمی‌خیزد، نسل‌ها خانه آنان بوده است، و در بیشتر آن دوران تقریباً کل جمعیت در شش روستای پلکانی‌شده پیرامون پایه آن فشرده زندگی می‌کرد. خود را جو-پاری می‌نامند، و همسایگان و نقشه‌های قدیمی آنان را لوکورو می‌خوانند. شمارشان ده‌ها هزار نفر است، که حتی بر اساس معیارهای سودان جنوبی اندک است، و آنان جزیره‌ای زبانی‌اند: زبان پاری یک زبان لوئویی است که نزدیک‌ترین خویشاوندش آنواک است، در حالی که تقریباً همه اطرافیانشان، از جمله لوتوکو، لوپیت و لوکویا، به زبان‌های نیلی شرقی از شاخه‌ای متفاوت از این خانواده سخن می‌گویند. سنت شفاهی پاری این عجیب بودن را با اشاره به شمال‌شرق توضیح می‌دهد، به سوی سرزمین آنواک نزدیک مرز اتیوپی، به عنوان جایی که تبارهای اصلی از آن دور شدند.

زندگی در محاصره همسایگان نشانه‌هایی بر جای گذاشته است. پاری‌ها نظام سیاسی خود را از همسایگانشان گرفتند: یک طبقه سنی حاکم از مردان بالغ، یعنی موجومیجی، امور روستا را اداره می‌کنند، اختلافات را حل می‌کنند، دفاع و شکار جمعی را سازمان می‌دهند، و پس از حدود یک دهه، قدرت را در انتقالی رسمی و اغلب پرتنش به نسل بعد می‌سپارند. در کنار آنان رئیس باران موروثی قرار دارد که مسئول مهم‌ترین امر در دشتی است که میان سیل و خشکسالی نوسان می‌کند. این مقام خطر واقعی دارد. در سال 1984، پس از شکست‌های مکرر بارندگی، موجومیجی‌ها ملکه باران حاکم را کشتند؛ رویدادی که به مورد شناخته‌شده‌ای در مردم‌شناسی منطقه بدل شد. سورگوم غذای اصلی است، گاو و بز ثروت به شمار می‌آیند، و فصل خشک مردان را به شکار و ماهیگیری در برکه‌ها و باتلاق‌های رو به کاهش می‌فرستد.

جنگ داخلی دوم سودان الگوی قدیمی را شکست. در سال 1993 درگیری میان جناح‌های شورشی رقیب روستاهای لافون را سوزاند، و پاری‌ها در سکونتگاه‌های سراسر دشت، در جوبا و توریت، و در اردوگاه‌های پناهندگان آن سوی مرز در کنیا پراکنده شدند. بسیاری از آن زمان بازگشته‌اند، اما آن یگانه شهر متراکم تپه‌ای دیگر تمام زندگی پاری نیست. مسیحیت، کاتولیک و پروتستان، به‌طور گسترده رواج یافته و در کنار آیین‌های کهن‌تری ایستاده که بر محور جوک، واژه لوئویی برای الوهیت و نیروی روح، و بر رئیس باران استوارند. جوانان پاری امروز به همان اندازه در کلاس درس جوبا حضور دارند که در اردوگاه دامداری، با این حال عضویت در طبقه سنی همچنان تعیین می‌کند که مرد با چه کسی هم‌پیمان است و چه کسی سخنگوی روستاست.