اروتیک مبونگا

مبونگاها قومی کوچک و بانتوزبان در جنوب تانزانیا هستند. زادگاه آنها کف دره کیلومبرو، اطراف مالینی، در بخشی از استان موروگورو است که مدت‌ها به عنوان ناحیه اولانگا اداره می‌شد. شمار آنها ده‌ها هزار نفر است که در مقایسه با پوگوروها در فلات ماهنگه در بالادست و ندامباها که با آنها دره را تقسیم می‌کنند، عددی متوسط است. آنچه آنها را متمایز می‌کند ظاهرشان نیست. زبان ویژه‌شان و این احساس استوار است که این گستره دشت سیلابی به آنها تعلق دارد.

زبان آنها، کیمبونگا، جایگاهی غیرعادی دارد. زبان‌شناسان آن را در کنار زبان‌های ماتومبی و نگیندو در جنوب شرقی تانزانیا قرار می‌دهند، نه در کنار زبان‌هایی که بیشتر همسایگان نزدیکش به آنها سخن می‌گویند. سواحیلی زبان مدرسه، تجارت و دولت است و بیشتر مردم بسته به موقعیت میان این دو زبان جابه‌جا می‌شوند.

قرن نوزدهم این منطقه را به شدت آسیب زد. جنگجویان نگونی که از جنوب آفریقا به سمت شمال حرکت کردند، ترتیبات سیاسی پیشین را در سراسر جنوب تانزانیا واژگون کردند و دشت‌های پست کیلومبرو سال‌ها پیش از رسیدن آلمان مورد یورش و نبرد قرار گرفتند. در سال 1905 جنگ ماجی‌ماجی علیه حکومت آلمان به اولانگا رسید و جنگجویان پاسگاه آلمانی در ماهنگه را محاصره کردند. ضدحمله استعماری محصولات و انبارهای غذا را سوزاند. قحطی‌ای که پس از آن آمد، برخی بخش‌های ناحیه را برای سال‌ها تخلیه کرد.

امروز زندگی از رودخانه پیروی می‌کند. در فصل بارش، کیلومبرو بخش بزرگی از دشت را فرا می‌گیرد و خانوارهای مبونگا برنج، ذرت و کاساوا را روی زمینی می‌کارند که آب هم تغذیه‌اش می‌کند و هم تهدیدش. ماهیگیری بخش دیگر رژیم غذایی را تکمیل می‌کند. دین در لایه‌هایی آمده است: مأموریت‌های کاتولیک از دوران استعمار در اولانگا فعال بوده‌اند، اسلام پیروان خاص خود را دارد و باورهای کهن درباره نیاکان در کنار هر دو همچنان زنده‌اند. دره با سرعت در حال تغییر است. مزارع تجاری، دامداران از مناطق دیگر و علاقه حفاظتی به تالاب‌ها همه فشار می‌آورند. برای مردمی که این‌قدر به یک چشم‌انداز وابسته‌اند، پرسش اینکه زمین را چه کسی کنترل می‌کند هرگز انتزاعی نیست.