اروتیک آنتانکارانا

آنتانکارانا به نام یک صخره نامیده شده‌اند. کارانا سنگ آهکی‌ای است که دورترین شمال ماداگاسکار را پوشانده و فرسایش آن میدان‌هایی از قله‌های تیغه‌مانند پدید آورده که مالاگاسی‌ها آن‌ها را سینگی می‌نامند، و معنای این نام، مردمی است که به آن تعلق دارند. این چارچوب‌بندی از تابلوهای گردشگری ذخیره‌گاه آنکارانا وام گرفته نشده است. این کوهستان سرزمین نیاکان است، پر از غار، چاله‌های فرورفته و رودخانه‌های زیرزمینی، و مقبره‌ها و جاهایی را در خود دارد که گفتار و رفتار در آن‌ها با فادی، یعنی منع‌های محلی، اداره می‌شود. قلمرو آنان از آن تپه‌ها به شمال تا آنتسیرانانا در نوک جزیره، به جنوب تا آمبیلوبه که خاندان سلطنتی در آن مستقر است، و تا جزیره‌های دور از ساحل مانند نوسی میتسیو امتداد دارد. آنان یکی از گروه‌های کوچک‌تر مالاگاسی‌اند و بیش از 50,000 نفر جمعیت دارند، برنج می‌کارند، زبو نگه می‌دارند، نیشکر می‌برند و در ساحلی کار می‌کنند که قرن‌هاست در مسیر تجارت اقیانوس هند قرار دارد.

آنان به عنوان شاخه‌ای جدا شده آغاز کردند. در قرن هفدهم شاخه‌ای از خاندان سلطنتی ساکالاوا به شمال کوچ کرد و خود را مستقل برقرار کرد، و این جدایی هنوز شیوه خود توصیفی آنتانکارانا را در برابر همسایگان جنوبی‌شان شکل می‌دهد. چرخش سخت در دهه 1830 رخ داد، زمانی که ارتش‌های مرینا از ارتفاعات به شمال یورش بردند و بخش بزرگی از جمعیت به غارهای آنکارانا پناه بردند. از آن رویداد، روایتی باقی مانده است از مردمی که زیر زمین محاصره و کشته شدند، و از پادشاه تسیمیارو که از راه دریا به جزیره‌ها گریخت، جایی که اسلام را پذیرفت و پس از آن برای حمایت در برابر ارتفاعات به فرانسوی‌ها روی آورد. هر دو امر ماندگار شدند. اسلام از آن زمان در خاندان سلطنتی و شهرهای ساحلی حضور داشته است، در کنار مسیحیت و، زیر هر دوی آن‌ها، کار کهن نیاکان که آثار و مقبره‌هایشان همان چیزی است که سلطنت در عمل پاسداری می‌کند. گفتارشان لهجه‌ای شمالی از زبان مالاگاسی است، زبانی از خانواده اوسترونزی که خویشاوندان دورش در بورنئو قرار دارند، و در اینجا با واژگان سواحیلی و عربی که با قایق‌های داو تجاری وارد شده، غنی شده است. آشکارترین کاری که انجام می‌دهند، تسانگاتسین است که تقریباً هر پنج سال در آمباتوهارانانا برگزار می‌شود: چوب بلندی بریده، حمل و با پرچم سفیدی در سرش برافراشته می‌شود، و هزاران نفر برای آیینی می‌آیند که پادشاهی را تجدید می‌کند، نه اینکه صرفاً آن را به یاد آورد. پادشاه هیچ قدرت اداری ندارد. چوب همچنان بالا می‌رود.