اروتیک امبو

امبو مردم دامنه جنوب‌شرقی کوه کنیا هستند. مزارع آنان از دامنه‌های بالای شهر امبو و رونیه‌نجس بالا می‌رود، جایی که رودخانه‌ها از جنگل سرازیر می‌شوند و از میان خاک آتشفشانی عبور می‌کنند که از پربارترین خاک‌های کنیا است. بیگانگان معمولاً آنان را با همسایه‌شان کیکویو یکی می‌دانند و سیاست ملی نیز اغلب همین کار را می‌کند و آنان را در بلوک کوه کنیا به حساب می‌آورد. امبو خود را مردمی جدا می‌دانند، با زبان، تیره‌ها و نیای بنیان‌گذار خودشان، مونندگا. زبان آنان، کی‌امبو، زبانی بانتویی از خوشه‌ای است که در اطراف کوه بدان سخن گفته می‌شود. این زبان چنان به کیکویو و میرو نزدیک است که گویشوران هر یک بخش بزرگی از آن را می‌فهمند. امبیره‌ها که در زمین‌های خشک‌تر و پایین‌تر به جنوب و شرق زندگی می‌کنند، به زبانی حتی نزدیک‌تر سخن می‌گویند و این دو مردم امروز در بخش امبو مشترک‌اند. سواحیلی و انگلیسی برای مدرسه، تجارت و دولت به کار می‌روند. بیشتر امبوها مسیحی‌اند، عمدتاً کاتولیک یا پروتستان، و عبادت یکشنبه‌ها هفته را سامان می‌دهد. دین کهن‌تر به نگای نگاه می‌کرد که جایگاهش خود کوه بود، و احترام به بزرگان و تیره که با آن همراه بود هنوز در زندگی خانوادگی اعتبار دارد.

پیش از حکومت استعماری، تیره‌ها، دسته‌های سنی و شوراهای ریش‌سفیدان جامعه امبو را اداره می‌کردند و آیین تشرف نشانه ورود به بزرگسالی بود. نیروهای بریتانیایی در سال 1906 با یک لشکرکشی تنبیهی وارد منطقه شدند. در دهه‌های بعد، دامنه‌ها به محصولات نقدی اختصاص یافت، با قهوه در دامنه‌های میانی و چای در بالاتر. وضعیت اضطراری دهه 1950 اینجا سخت ضربه زد. جنگل‌های بالای مزارع پناهگاه جنگجویان ماو ماو بود و خانواده‌های امبو، همان‌گونه که همسایگان کیکویو و میرو، از منع عبور و شب‌نشینی، بازداشت و روستانشینی اجباری گذشتند. بسیاری از خانوارها هنوز آن دوران را از تجربه مستقیم به یاد دارند. امروز امبوها بیشتر کشاورزانی هستند که قطعه‌های کوچک و کشت فشرده چای، قهوه، ماکادامیا، موز و گاوهای شیری را کشت می‌کنند. بسیاری برای کار به نایروبی و شهرهای دیگر رفته‌اند، اما عروسی، تدفین و امور تیره هنوز در زمین خانه در زادگاه برگزار می‌شود.