اروتیک تایتا

تایتا مردم تپه‌های تایتا هستند، مجموعه‌ای از کوه‌های سبز و ابرگیر که ناگهان از دشت‌های خشک تساوو در جنوب شرقی کنیا سر برمی‌آورند. در آن ارتفاعات هوا خنک‌تر و باران مطمئن‌تر است، و این تفاوت قرن‌ها هویت ایشان را تعیین کرده است: کشاورزان کوهستانی که بر شیب‌های تند کار می‌کردند و آب را از شیارهای آبیاری عبور می‌دادند، در حالی که دشت‌های پست متعلق به فیل‌ها، چوپانان و کاروان‌های عبوری بود. مردم دقیقاً بر همان خطوطی تقسیم می‌شوند که ناهمواری زمین ترسیم کرده است. داویدای رشته‌کوه اصلی، در اطراف وندانیی، بزرگ‌ترین بخش ایشان است. ساگالا نزدیک وی و کاسیگائو، کوهی تنها در جنوب شرقی، هرکدام تاریخ و وفاداری‌های ویژه‌ی خود را حفظ کرده‌اند. آنان با تاوتایی‌ها شهرستان تایتا-تاوتا را در اختیار دارند و بیشتر این شهرستان در داخل پارک‌های ملی تساوو شرقی و تساوو غربی قرار دارد. کسی که این زمین را کنترل کند، سیاست محلی را بیش از هر عامل دیگری شکل می‌دهد.

زبان‌های ایشان از خانواده‌ی بانتو است. کیداویدا، زبان اصلی، به همان خوشه‌ی بانتوی شمال‌شرقی تعلق دارد که زبان‌های چاگا در اطراف کلیمانجارو به آن تعلق دارند. کیساگالا که بر تپه‌ی ساگالا گفته می‌شود، معمولاً زبانی جداگانه به شمار می‌آید. سواحیلی که تجارت مدت‌ها پیش از آموزش مدرسه‌ای آن را به درون سرزمین برده بود، تقریباً در همه جا گفته می‌شود. مأموریت‌های انگلیکن و کاتولیک در اواخر قرن نوزدهم وارد شدند و منطقه امروز به‌طور قاطع مسیحی است، اما باورهای کهن درباره‌ی مردگان ناپدید نشده‌اند. تایتا زمانی جمجمه‌ی مردگان خود را مدتی پس از تدفین بیرون می‌آوردند و در پناهگاه‌های صخره‌ای و غارها می‌گذاشتند و بازماندگان در آن‌جا پیشکش می‌آوردند. امروز هنوز چند مکان از این جمجمه‌ها شناخته‌شده است. انسان‌شناسان همچنین بر تمرکز اخلاقی بر خشم توجه کرده‌اند: کینه‌ای که در دل نگه داشته می‌شد، گمان می‌رفت بیماری و بدبختی را بر دیگران بیاورد، و شخص می‌توانست با بیرون دادن یک دهان آب یا آبجو به‌طور رسمی آن را دور کند.

تاریخ بر این تپه‌ها سنگینی کرد. کاروان‌هایی که در قرن نوزدهم میان ساحل و داخل در رفت‌وآمد بودند، به غذا و آب تایتا وابسته بودند و این امر تپه‌ها را پیش از حکومت استعماری به تجارت ساحلی پیوند داد. در دهه‌ی ۱۸۹۰ جنگجو موانگکا مقاومت مسلحانه علیه انگلیسی‌ها را رهبری کرد و هنوز در محل به‌عنوان قهرمان به یاد آورده می‌شود. در جنگ جهانی اول، نیروهای بریطانیایی و آلمانی در دشت‌های اطراف جنگیدند و یورش‌گران آلمانی بارها به راه‌آهن اوگاندا در نزدیکی وی حمله کردند. حکومت استعماری مزارع سیزال را به دشت‌ها آورد و جوانان را به سوی کار مزدی در ممباسا کشاند، الگویی از مهاجرت که هرگز واقعاً پایان نیافته است. امروز تپه‌ها سبزی‌ها را به بازارهای ساحلی می‌فرستند و دشت‌های پایین‌تر سنگ‌های قیمتی تولید می‌کنند، از جمله تساوورایت، گارنت سبز که نام خود را از تساوو گرفته است.