اروتیک دوئه

دوه‌ها قومی کوچک با زبان‌های بانتو در منطقهٔ داخلی ساحلی تانزانیا هستند. آنچه آنان را متمایز می‌کند شمارشان نیست، بلکه زبانی خاص و سرزمین مادری‌ای است که با وجود زندگی در کنار همسایگانی بسیار پرجمعیت‌تر، آن را حفظ کرده‌اند. این سرزمین ناحیهٔ باگامویو در استان پوانی است؛ گستره‌ای از بیشه‌زار، زمین‌های کشاورزی و سرزمین رودخانه‌ها، در شمال و داخل شهر بندری کهن باگامویو، که تا پایین‌دست رود وامی امتداد دارد. بیشتر دوه‌ها در روستاها زندگی می‌کنند و کشاورزی می‌کنند، و اقیانوس هند آن‌قدر نزدیک است که هم تجارت و هم باورهای آنان را شکل داده است.

زبان آنان، کیدوه، به گروه روفو از زبان‌های بانتوی ساحل شمال‌شرقی تعلق دارد. زیگوا، کوئره، زارامو و لوگورو نیز در همین گروه‌اند و کیدوه از نزدیک با گفتار همسایگان کوئره و زیگوا خویشاوند است. تقریباً همهٔ دوه‌ها زبان سواحیلی را هم صحبت می‌کنند و همین منبع فشار است. سواحیلی زبان مدرسه، رادیو، بازار و دفتر ناحیه است. برای زبانی با این شمار اندک گویشور، رانش پیوستهٔ به سوی سواحیلی تهدید آشکار درازمدت است.

اسلام همراه با تجارت ساحلی به داخل سرزمین راه یافت و امروز بیشتر دوه‌ها مسلمانند. نمازهای جمعه، روزهٔ رمضان و نام‌های اسلامی بخشی از زندگی روزمره‌اند و شمار کمتری مسیحی‌اند. همچون بسیاری از اقوام ساحلی تانزانیا، اندیشه‌های کهن دربارهٔ نیاکان و ارواح به‌کلی ناپدید نشده‌اند. آن‌ها بیشتر در چارچوبی اسلامی و بی‌سروصدا باقی مانده‌اند تا آنکه با آن رقابت کنند.

در سدهٔ نوزدهم، دوه‌ها نزدیک یکی از بزرگ‌ترین راه‌های تجاری شرق آفریقا زندگی می‌کردند. باگامویو انتهای ساحلی جادهٔ کاروان‌ها به دریاچهٔ تانگانیکا بود و عاج و اسیران برده، زیر سلطهٔ سلطنت زنگبار، از این منطقه عبور می‌کردند. سیاحان اروپایی آن دوره شایعاتی را نقل کردند مبنی بر اینکه دوه‌ها دشمنانشان را می‌خورند. امروز آن حکایت بیشتر به شایعات کاروان‌ها دربارهٔ قومی مستقل در داخل سرزمین شبیه است تا به شاهدی معتبر. پس از آن، حکومت استعماری آلمان آمد، سپس اداره‌ی بریتانیا و سپس تانزانیای مستقل. سیاست‌های سواحیلی‌محور دولت تازه‌تأسیس، دوه‌ها را همچون هر جامعهٔ کوچک دیگر در این کشور، به زندگی ملی مشترک کشانده است.

آنچه هنوز به‌روشنی ویژهٔ دوه‌هاست، محلی و مشخص است: زبان، در خانه‌هایی که هنوز به آن سخن گفته می‌شود، پیوندهای خانوادگی و تباری در خوشه‌ای از روستاها، و احساس تعلق به بخش مشخصی از پس‌کرانهٔ ساحل. در ملأ عام، آنان اغلب نخست تانزانیایی‌اند. در میان خودشان، دوه‌اند.