اروتیک ال مولو

قوم ال‌مولو یکی از کوچک‌ترین و متمایزترین گروه‌های قومی کنیا است که در مجموعه‌ای از سکونتگاه‌ها بر ساحل خشک جنوب‌شرقی دریاچه تورکانا در شهرستان ماربیت زندگی می‌کند. نام خودی آنان اغلب به صورت گوراپائو برگردانده می‌شود، به معنای «مردمی که ماهی می‌خورند»، و کل شیوه زندگی آنان از نظر تاریخی به آب‌های قلیایی دریاچه پیوند داشته است، نه به اقتصاد دامداری همسایگانشان. ال‌مولوها که میان مردمان شبان‌پیشه‌ای چون سامبورو، رندیل و تورکانا محاصره شده‌اند، مدت‌های طولانی جایگاه بوم‌شناختی یگانه‌ای را به عنوان جامعه ماهیگیر و شکارگر داشته‌اند.

جامعه و معیشت

برخلاف تقریباً همه گروه‌های همسایه، ال‌مولوها برای امرار معاش به گاو، شتر یا بز وابسته نیستند. آنان با قایق‌های کوچک ساخته‌شده از چوب نخل دوم، با استفاده از تور، قلاب و نیزه ماهی می‌گیرند و از نظر تاریخی در آب‌های کم‌عمق اسب آبی، تمساح و لاک‌پشت شکار می‌کردند. این رژیم غذایی مبتنی بر ماهی، همراه با آب دریاچه که سرشار از مواد معدنی است، از سوی پژوهشگران با فلوئوروزیس استخوانی و قد به‌ویژه کوتاه ثبت‌شده در نسل‌های پیرتر مرتبط دانسته شده است. سازمان اجتماعی در مقیاسی کوچک و بر پایه خویشاوندی است، بدون نظام‌های پیچیده گروه‌های سنی همسایگان نیلی‌زبانشان. سده‌ها ازدواج‌های مختلط با سامبورو باعث شده که بیشتر ال‌مولوها زبان سامبورو و بسیاری از آداب آن را بپذیرند.

زبان و هویت

زبان نیای ال‌مولوها به شاخه کوشی خانواده آفروآسیایی تعلق داشت و از راه دور با زبان‌های شاخ آفریقا خویشاوند است. امروز تنها پاره‌هایی از آن باقی مانده که بیشتر در آوازها، دعاها و واژگان ماهیگیری به یاد مانده است، در حالی که گفتار روزمره به زبان سامبورو است، زبانی نیلی. این تغییر زبان، همراه با جمعیت بسیار اندک، ال‌مولوها را به کانون توجه پژوهشگرانی بدل کرده که اقوام در معرض خطر را ثبت می‌کنند. اعتقاد سنتی بر ارواح نیاکان و خود دریاچه متمرکز است، هرچند مسیحیت از راه ایستگاه‌های تبلیغی نزدیک راه یافته است.

ظاهر و زیورآلات

ال‌مولوها معمولاً پوست تیره دارند و در میان سالمندان نسبتاً کوتاه‌قدند. پوشاک سنتی بسیار ساده و متناسب با گرمای شدید حوضه تورکانا است؛ زنان گردنبند، دستبند و کمربند منجوق‌دوزی‌شده می‌پوشند و هر دو جنس از نظر تاریخی تقریباً فقط از یک لنگ پوستی یا پارچه‌ای استفاده می‌کردند. زیورهایی که از استخوان ماهی، الیاف نخل دوم و منجوق‌های شیشه‌ای وارداتی ساخته می‌شوند، هم اقتصاد دریاچه و هم داد و ستد با دامداران همسایه را بازتاب می‌دهند. برآوردهای جمعیتی متفاوت است: هسته قومی متمایز تنها چند صد نفر است، در حالی که جامعه گسترده‌تر ال‌مولو شاید به هزار نفر نزدیک شود.