اروتیک گوگو

از یک گوگو بپرسید خانه کجاست، پاسخ اوگوگو خواهد بود، فلات خشک مرکزی تانزانیا که باران در آن دیر می‌رسد، بد می‌رسد، یا اصلاً نمی‌رسد. شکل این نام نشان می‌دهد زبان چگونه کار می‌کند: Mgogo یک فرد است، Wagogo مردم، Cigogo زبان، و Ugogo سرزمین. Cigogo از زبان‌های بانتو است و به‌راحتی در کنار گفتار هِه و نیاتورو همسایه قرار می‌گیرد، اما فرهنگی که حمل می‌کند کاملاً بانتویی نیست. تماس طولانی با ماسای و دیگر چوپانان شمال، زندگی‌ای مبتنی بر دام را بر زندگی کشاورزی پیوند زد: سورگوم و ارزن مرواریدی در مزارع، گله‌ها به‌عنوان معیار واقعی خانوار، و مهریه بر حسب حیوانات سنجیده می‌شود. در شمال بلافاصله، ساندوه زندگی می‌کنند که زبانشان از همخوان‌های کلیکی استفاده می‌کند و به هیچ زبانی تعلق ندارد که یک گوگوزبان آن را بشناسد، و این یکی از تیزترین مرزهای زبانی قاره را می‌سازد.

دو نیرو بیش از هر رئیسی گوگو را شکل دادند. نخستین آن جاده بود. کاروان‌راه قرن نوزدهم از باگاموو تا تابورا و دریاچه‌ها مستقیماً از اوگوگو می‌گذشت و گوگوها برای عبور عوارض می‌گرفتند. برتون و استنلی هر دو شرح تلخی از عوارض hongo نوشتند که ریش‌سفیدان گوگو از آنان می‌ستاندند، و برای چندین دهه، آن سرزمین سخت جای سودآوری برای زندگی بود. نیروی دوم گرسنگی بود. بارش باران در اینجا قحطی را دوره‌ای می‌کند نه استثنایی، و گوگوها برای قحطی‌های خود نام دارند، که بدترینشان Mtunya، یعنی هجوم و کشمکش، از 1917 تا 1920 بود، هنگامی که تقاضاهای زمان جنگ برای باربر، غله و گاو گله‌ها را از بین برد. در این زمینه، اقتدار mtemi پیش از آنکه سیاسی باشد، آیینی بود و بر مسئولیت در برابر باران استوار بود. امروزه بیشتر گوگوها مسیحی یا مسلمان‌اند، زیرا اسلام از راه کاروان‌راه آمد و مأموریت‌های انگلیکن زود در اطراف دودوما و مووومی مستقر شدند، هرچند اندیشه‌های کهن درباره نیاکان و باران از میان نرفته‌اند. موسیقی دورترین سفر را کرده است: آواز چندصدایی گوگو، ilimba چنگی و izeze کمانی که هوکوه زاوزه و خانواده‌اش به خارج بردند، از پیچیده‌ترین و بیشترین ضبط‌شده‌ها در شرق آفریقا است. و سرزمین گوگو اکنون پایتخت ملی را در خود دارد، زیرا تانزانیا با تصمیمی که در دهه ۱۹۷۰ گرفته شد و تنها اخیراً تکمیل شد، حکومت خود را به دودوما در داخل کشور منتقل کرد.