اروتیک آنتمورو

آنتهمورو مردم مالاگاسی‌ای هستند که کتاب نگه می‌داشتند. قرن‌ها، در امتداد بخش پایینی رودخانه ماتیتانانا در ساحل جنوب‌شرقی ماداگاسکار، خانواده‌های کاتب زبان مالاگاسی را با حروف عربی می‌نوشتند. هیچ کس دیگری در جزیره چنین نمی‌کرد و این هنوز نحوه نگاه دیگر مالاگاسی‌ها به آنان را شکل می‌دهد. این نام به معنای «مردم ساحل» است و سرزمین اصلی‌شان هنوز نوار ساحلی اطراف وهیپنو و ماناکارا است: کشوری مرطوب و بارانی با مزارع برنج، قهوه و دهانه رودخانه‌ها.

داستان تأسیس‌شان به آن سوی دریا اشاره دارد. تاریخچه‌های خانوادگی آنتهمورو، تبارهای برجسته را به تازه‌واردان مسلمانی می‌رسانند که حدود قرن پانزدهم از دنیای تجاری عربی و سواحیلی آمدند و با جمعیت محلی وصلت کردند. آنچه این تازه‌واردان آوردند، به‌عنوان اسلام ارتدوکس باقی نماند، بلکه به‌عنوان مجموعه‌ای از حرفه‌ها باقی ماند. سورابه، یا «نوشته‌های بزرگ»، دست‌نوشته‌هایی از تاریخ خانواده، نجوم، پزشکی و طلسم‌های حفاظتی بودند. کاتیبو، کاتبانی که برای خواندن آن‌ها آموزش دیده بودند، وجود داشتند. و امبیاسی، فال‌گیران و شفادهندگانی که فراتر از ساحل شناخته می‌شدند. کارشناسان آنتهمورو به پادشاهان مری‌نا در ارتفاعات خدمت می‌کردند و دربار مری‌نا تا زمانی که الفبای لاتین در دهه 1820s جایگزین آن شد، از سورابه استفاده می‌کرد.

جامعه آنتهمورو طبقه‌بندی شده است و این طبقات هنوز در حافظه و آیین اهمیت دارند. خاندان‌های اشرافی مانند آنتئونی قدرت سیاسی را در دست داشتند. آناکارا مخطوطات و بخش عمده اقتدار دینی را حفظ می‌کردند. خانواده‌های عامی زیر هر دو قرار داشتند. دین در هسته خود مالاگاسی است: اجداد در تصمیمات خانواده نقش دارند، گورها امری جدی‌اند و فادی، یا تابوها، تعیین می‌کنند که خانوار چه می‌خورد و چه می‌کند. آثار اسلامی درون این چارچوب باقی مانده‌اند، در احترامی که به نوشته داده می‌شود و در تابوهایی که گوشت خوک را از سفره‌های بسیاری دور نگه می‌دارد. بسیاری از آنتهمورو مسیحی نیز هستند و میان کلیسا و وظایفشان نسبت به اجداد تعارضی نمی‌بینند.

آنان لهجه‌ای جنوب‌شرقی از زبان مالاگاسی را به کار می‌برند، زبانی اوسترونزی که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در جنوب بورنئو گفته می‌شود. امروز نام آنتهمورو بیشتر از راه کاغذ شناخته می‌شود. کاغذهای پوستی دستی که با گل‌های خشک‌شده فشرده شده‌اند، در سراسر ماداگاسکار با نام «کاغذ آنتهمورو» فروخته می‌شوند و بیشتر در شهر مرتفع امبالاوائو ساخته می‌شوند. آن‌ها از کاغذی سرچشمه می‌گیرند که زمانی برای سورابه ساخته می‌شد. این زندگی تزئینی پس از آن سنتی است که به مردمی کشاورز در ساحل چیزی کمیاب در جزیره بخشید: قدرتی که بر توانایی خواندن استوار بود.