اروتیک تونگوه

تونگوه مردم کوه‌های ماهاله هستند، رشته‌کوهی جنگلی که در غرب تانزانیا یکراست از ساحل شرقی دریاچه تانگانیکا سر برمی‌آورد. سرزمین آنان از کنار دریاچه تا ارتفاعات امتداد دارد و سپس به جنگل‌زار خشک میومبو در پشت آن می‌رسد، و از مناطق کنونی کیگوما و کاتاوی می‌گذرد. این سرزمین همواره کم‌جمعیت بوده و زندگی تونگوه بر اساس شیوه معیشت در آن شکل گرفته است: آبادی‌های کوچک و دور از هم، کاساوا و ذرتی که در جنگل‌زار پاک‌سازی‌شده کاشته می‌شود، ماهی که از دریاچه صید می‌شود، و شکار و عسل وحشی که از جنگل به دست می‌آید.

زبان آنان، کیتونگوه، زبانی بانتو است که نزدیک‌ترین پیوند را با زبان بنده دارد، زبانی که همسایگان جنوبی‌شان به آن سخن می‌گویند. این زبان به همان خانواده گسترده‌ای تعلق دارد که زبان‌های قوم ها و نیاموزی به آن تعلق دارند. سواحیلی زبان مدرسه، بازار و دولت است، و بیشتر تونگوه‌ها بی‌آنکه به آن فکر کنند میان این دو زبان جابه‌جا می‌شوند. دین نیز لایه‌هایی دارد. اسلام از راه تجارت کاروانی سده نوزدهم که در اوجیجی پایان می‌یافت به سرزمین دریاچه رسید، و مسیحیت نیز پیروان خود را دارد. آیین‌های کهن‌تری که بر پایه نیاکان، ارواح کوهستان و فالگیران شکل گرفته‌اند، هنوز نحوه درک بسیاری از مردم از بیماری و بدشانسی را شکل می‌دهند. نکونگوه، بلندترین قله رشته‌کوه ماهاله، سرزمینی مقدس به شمار می‌آید.

قرن بیستم آن جهان را دگرگون کرد. در دهه 1970 برنامه روستاسازی تانزانیا خانوارهای پراکنده تونگوه را در روستاهای برنامه‌ریزی‌شده گرد آورد، و در 1985 بخش بزرگی از سرزمین کوهستانی‌ای که ترک کرده بودند به پارک ملی کوه‌های ماهاله تبدیل شد. این پارک در سراسر جهان به‌خاطر شامپانزه‌های وحشی‌اش شناخته می‌شود که پژوهشگران دانشگاه کیوتو از دهه 1960 آن‌ها را مطالعه کرده‌اند، و مردان تونگوه مدت‌هاست در آنجا به‌عنوان ردیاب و دستیار میدانی کار کرده‌اند. دانش آنان از جنگل چیزی بود که پژوهش بی‌آن ممکن نمی‌شد. انسان‌شناسان بوم‌شناس ژاپنی نیز در آن سال‌ها در روستاهای تونگوه زندگی می‌کردند. آنان شرح دادند که چگونه ترس از حسادت و جادوگری خانوارها را به تقسیم غذا وامی‌داشت و نمی‌گذاشت کسی بیش از اندازه از همسایگانش پیش بیفتد، عادتی برابری‌ساز که با جمعیت کوچکی که نزدیک به مرز بقا زندگی می‌کرد سازگار بود. امروزه بیشتر تونگوه‌ها در روستاهای ساحلی و داخلی زندگی می‌کنند، جایی که ماهی می‌گیرند، کشاورزی می‌کنند و داد و ستد دارند. کوه‌های سرزمین قدیمی‌شان هنوز پیداست، اما مردم دیگر نمی‌توانند در آنجا ساکن شوند.