اروتیک ماراکوت

مراکوِت مردم شیارهای آبیاری‌اند. در امتداد دیواره‌ی غربی دره‌ی کریو در کنیا، جایی که تپه‌های چراننگانی از بالای 3,000 متر به کفی گرم و خشک نزدیک 1,000 متر فرومی‌ریزند، آنان شبکه‌ای از کانال‌های آبیاری با جاذبه‌ی زمین ساخته‌اند و هنوز اداره می‌کنند؛ شبکه‌ای که قرن‌ها پیش از حکومت استعماری وجود داشته است. شیارها آب را از رودخانه‌هایی می‌گیرند که از تپه‌ها سرازیر می‌شوند، از روی شکاف‌ها با تنه‌ی درختان توخالی و پشته‌های سنگی عبور می‌کنند، و ارزن، سورگوم، ذرت و امروزه باغ‌های انبه‌ی پایین‌دست را آبیاری می‌کنند. هر شیار متعلق به تیره‌هایی است که آن را کنده‌اند. مردان این تیره‌ها آن را تعمیر می‌کنند، جریان آب را جیره‌بندی می‌کنند و اختلاف‌های مربوط به آن را حل‌وفصل می‌کنند، و این کار جمعی همان‌قدر محکم که هر شجره‌نامه‌ای، تعیین می‌کند که هر کس به کجا تعلق دارد. آنان یکی از مردم کالنجین‌اند، گویشورانی از شاخه‌ی نیلی جنوبی، که برچسب مشترکشان تنها در میانه‌ی قرن بیستم ساخته شد. خود واژه‌ی مراکوِت برگردان استعماری «مارکوِتا» است، یکی از بخش‌های سرزمینی در کنار آلمو، اندوو، سومبیریر و کیپتانی. چراننگانی یا سنگوِر، مردم جنگلی مرتفعات، نیز معمولاً به آنان افزوده می‌شوند، هرچند بسیاری از ایشان اصرار دارند که ملتی جداگانه‌اند و بارها در برابر تخلیه‌ی جنگل امبوبوت مقاومت کرده‌اند. زبان مراکوِت به کِیِیو و توگن نزدیک است، در حالی که پوکوت، در شمال، پسرعمویی دورتر است.

خویشاوندی با پوکوت صلح را حفظ نکرده است: دزدی و غارت دام میان این دو سابقه‌ای دیرینه دارد. حمله‌ی سال 2001 به مورکوتوو، که در آن مهاجمان پوکوت ده‌ها روستایی را کشتند، هنوز نقطه‌ی ارجاع است، و بسیاری از خانواده‌ها، چنان که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان می‌کردند، خانه‌هایشان را بالای لبه‌های پرتگاه، بالاتر از کف دره، نگه می‌دارند. امروزه بیشتر مراکوِت مسیحی‌اند، عمدتاً کاتولیک یا از کلیسای آفریقای داخلی، و بیمارستان مأموریتی در کاپسوار از دوران استعمار بخشی از زندگی محلی بوده است. اندیشه‌های کهن‌تر در زیر این‌ها باقی‌اند: آسیس، خورشید به‌عنوان قدرت عالی و دوردست، و ایلات، روح رعد و باران، که برای مردمی که محصولشان به رسیدن آب در زمان مقرر وابسته است اهمیت بسیار دارد. گروه‌های سنی چرخه‌ای همچنان مردان را بر حسب نسل رتبه‌بندی می‌کنند، و پسران از راه ختنه و انزوا به آن‌ها وارد می‌شوند. ختنه‌ی دختران، که زمانی آیین موازی بود، از سال 2011 در کنیا غیرقانونی است و در درون جامعه محل مناقشه است، و کلیساها و گروه‌های محلی آیین‌های جایگزین را ترویج می‌کنند. هنریتا مور، انسان‌شناس، خانوارهای اندو مراکوِت را موضوع مطالعه‌ای شناخته‌شده درباره‌ی جنسیت و فضا کرد، تا جایی که به قواعد مربوط به محل ریختن خاکستر، کاه و فضله‌ی بز می‌رسید. جهان گسترده‌تر بیشتر بی‌آنکه بداند با مراکوِت روبه‌رو می‌شود، در مسیر دو و میدانی: قهرمانان دو با مانع، موسی کیپتانویی و اِزِکیل کِمبویی، هر دو از این تپه‌ها برخاسته‌اند.