اروتیک تونی

تونی‌ها عشیره‌ای سومالیایی‌اند که در یک نوار ساحلی مشخص ریشه دارند: تپه‌های شنی، مزارع و بوته‌زارهای خاردار پیرامون براوا، بندر قدیمی شهر در منطقه شبیلی پایین در جنوب سومالی. آنان از نظر زبان، آیین و تبار سومالیایی‌اند، اما به سمت جنوبی آن جهان تعلق دارند. آنان بخشی از شاخه دیجیل در خانواده عشایری رهانوین‌اند که اغلب دیجیل و میریفله نامیده می‌شود. این امر آنان را از عشایر شتربان شمالی که پشت بیشتر تصاویر بیرونی از سومالی قرار دارند متمایز می‌کند. سرزمین تونی‌ها میان رود شبیلی پایین و اقیانوس هند واقع است و مردم آنجا از دیرباز از دامداری و از مزارع سورگوم و ذرت معاش می‌کرده‌اند.

زبان آنان، Af Tunni، گویشی کوشی است که تا حدی با سومالی استاندارد تفاوت دارد. برخی زبان‌شناسان آن را گویشی از جنوب سومالی می‌دانند. برخی دیگر آن را در گروه کوچک دیجیل همراه با جیدو، دابره و گاره قرار می‌دهند. در هر صورت به روشنی با سومالی استاندارد که در مدارس، نشریات و پخش ملی به کار می‌رود متفاوت است.

آیین آنان اسلام سنی بر مذهب شافعی است، چنان‌که در سراسر سومالی چنین است، اما براوا وزن ویژه‌ای به آن می‌دهد. این شهر کانون جدی آموزش صوفی بود. در قرن نوزدهم شیخ اویس را پرورش داد، معلمی قادری که شاخه اویسیه‌اش در امتداد ساحل سواحیلی تا زنگبار و سپس به خشکی آفریقای شرقی گسترش یافت. او در سال 1909 به دست پیروان رهبر درویشان، محمد عبدالله حسن، کشته شد؛ کسی که هم در دین و هم در سیاست رقیب او بود. زیارت آرامگاه قدیسان و قرائت جمعی شعر مذهبی هنوز بخشی از زندگی روزمره دینی در جنوب است. از همین رو آیین محلی هدف الشباب شد، که جنگجویانش زیارتگاه‌های صوفی را در سراسر منطقه ویران کردند.

براوا خود همواره مشترک بوده است. براوانی‌ها، جامعه‌ای از ساحل سواحیلی که به زبان چیمویینی سخن می‌گویند، در محله‌های سنگی قدیمی آن زندگی می‌کردند. خانواده‌های تونی بیشتر حومه اطراف آن را در اختیار داشتند و این دو گروه نسل‌ها کنار هم زیستند و با یکدیگر داد و ستد کردند. فروپاشی دولت سومالی در سال 1991 بر هر دو سخت گذشت. گروه‌های کوچک با سلاح اندک در برابر شبه‌نظامیان عشایر بزرگ‌تر آسیب‌پذیر بودند و خانواده‌های بسیاری به موگادیشو، کنیا و دورتر گریختند. الشباب براوا را تا زمانی که نیروهای اتحادیه آفریقا و دولت سومالی در سال 2014 آن را گرفتند، به سنگر خود بدل کرد. در چارچوب نظام فدرال سومالی که از آن زمان برپا شده، براوا پایتخت رسمی ایالت جنوب غربی است، جایی که عشایر دیجیل و میریفله بیشترین وزن سیاسی را دارند، اما دولت ایالتی از بیدوا کار می‌کند.