اروتیک تیگره

تیگره‌ها مردمی شبان‌پیشه در دشت‌های کم‌ارتفاع اریتره هستند، یعنی دشت‌های خشک ساحلی در امتداد دریای سرخ، دامنهٔ غربی که به سوی سودان فرود می‌آید، و دره‌های رودخانه‌های بارکا و آنسبا که میان این دو قرار دارند. آنان دومین گروه قومی بزرگ در اریتره‌اند و آنچه تیگره بودنشان را، نه به‌عنوان فدراسیونی از تیره‌ها، بیش از هر چیز حفظ می‌کند زبان است: زبانی سامی که از گعزِ باستان برآمده و با زبان تیگرینیا که در ارتفاعات بالای سرشان به آن سخن می‌گویند خویشاوندی نزدیک دارد، اما آنقدر متمایز است که دو زبان قابل فهم متقابل نیستند. تیگره از نظر تاریخی زبانی شفاهی بوده است؛ میراث شعری گسترده‌ای تقریباً به‌طور کامل در حافظه و اجرا وجود دارد و ادبیات مکتوب تنها در قرن بیستم جدی شد، عمدتاً با خط عربی یا خط گعز، بسته به نویسنده و دوره.

بیشتر تیگره‌ها مسلمان سنی‌مذهب‌اند، و گرویدن به اسلام در نگاه بلندمدت نسبتاً جدید است، فرایندی که در طول چند سده در دشت‌ها پیش رفت، لایه‌های مسیحی و سنتی پیشین را جابه‌جا کرد و تنها در قرن هجدهم و نوزدهم به دین عادی روستاها بدل شد. اسلام در کنار معماری اجتماعی کهن‌تری قرار دارد و آن را بازنویسی نکرده است. جامعه در شبکه‌ای متراکم از تیره‌ها و اتحادیه‌ها سازمان یافته است، از جمله بنی‌عامر، منسا، مریا، حباب، بیت اسگده و دیگران، و این گروه‌ها در گذشته میان تبارهای اشرافی (شوماگوله) و تیره‌های خراجگزار رعیت (تیگره، که گیج‌کننده است چون همان واژه نام قومی است) طبقه‌بندی می‌شدند. این ترتیب در قرن بیستم، هنگامی که گروه‌های رعیت استقلال خود را مطرح کردند، آشفتگی درونی چشمگیری پدید آورد، و گاه در این روند دین خود را تغییر دادند یا شجره‌نامهٔ خود را بازنویسی کردند.

زندگی روزمره با دام شکل می‌گیرد، به‌ویژه شتر، و همچنین گاو، بز و گوسفند، و با تقویم جابه‌جایی فصلی میان مراتع فصل بارش و چاه‌های فصل خشکی. پرورش شتر به‌ویژه نزد بنی‌عامر حرفه‌ای جدی است و واژگان مربوط به شتر در زبان تیگره به همان نسبت دقیق‌اند. تعهدات میزبانی سنگین و رسمی است؛ ورود مهمان خانه را دوباره سامان می‌دهد. جنگ استقلال اریتره و درگیری‌های مرزی طولانی پس از آن با اتیوپی دشت‌ها را به‌شدت آشفت و جمعیت‌های بزرگ تیگره را به‌عنوان پناهنده به سودان راند، و جامعهٔ پراکندهٔ کسلا و پورت سودان همچنان گسترده است. در داخل اریتره، تیگره بیشتر بیرون از مرکز سیاسی ارتفاعات در آسمارا زندگی می‌کنند، و فاصلهٔ فرهنگی میان شبان مسلمان دشت‌ها و کشاورز مسیحی ارتفاعات یکی از خطوط گسل تعریف‌کنندهٔ کشور است.