اروتیک گاوادا

گواده (که با املای Kawwada یا Gauwada نیز نوشته می‌شود و در زبان خود با نام Ale شناخته می‌شوند) مردمی کشاورز از ارتفاعات کوشی در جنوب اتیوپی هستند. آنان در منطقه‌های گواده و دیراشه و در نزدیکی ارتفاعات کونسو زندگی می‌کنند. شمار جوامع گویشور زبان گواده‌ای ده‌ها هزار نفر برآورد می‌شود، به‌طوری که سرشماری سال ۱۹۹۴ حدود 33,971 گویشور را ثبت کرده است. آمارهای جدیدتر بالاتر است، بنابراین بازه کاری تقریبی 30,000 تا 70,000 نفر منطقی است. زبان گواده‌ای به خوشه دولای از شاخه کوشی شرقی در خانواده آفروآسیایی تعلق دارد و با زبان‌های تسامای و بوسا خویشاوندی نزدیک دارد.

جامعه و معیشت

گواده‌ها کشاورزی فشرده در دامنه‌های کوهستانی را به شیوه همسایگان کونسوی خود انجام می‌دهند، در زمین‌های پله‌ای کار می‌کنند و غلات را در انبارهای مخصوص نگه می‌دارند. اقتصاد آنان تقریباً به‌طور مساوی میان کشاورزی و دامداری تقسیم شده است: سورگوم، ذرت و دیگر غلات می‌کارند و گاو، بز و گوسفند پرورش می‌دهند. خانه‌ها حول کلبه‌های گرد با سقف کاهگلی شکل می‌گیرند که از تیرک‌های اقاقیا و حصیرهای علفی با سقف مخروطی ساخته شده‌اند، و سکونتگاه‌ها معمولاً فشرده و نزدیک به هم چیده شده‌اند. جامعه در قالب تبارهای پدرتبار سازمان یافته و زیر نظر ریش‌سفیدان و متخصصان آیین‌ها اداره می‌شود، و ازدواج با پرداخت دام تثبیت می‌شود. گواده‌ها قرن‌ها نسبتاً منزوی ماندند و از جمله مردم اتیوپی هستند که دین سنتی خود را حفظ کرده‌اند؛ نفوذ مسیحیت و اسلام در تاریخ آنان محدود بوده است.

ظاهر و زیورآلات

گواده‌ها ویژگی‌های کوشی با پوست قهوه‌ای را دارند که در ارتفاعات جنوب اتیوپی رایج است. زنان دامن‌ها و پیش‌بندهای چرمی دباغی‌شده می‌پوشند و گردن‌بندهای رنگارنگ مروارید‌مانند چندرشته‌ای، همراه با دستبند و پابند آهنی و برنجی به تن می‌کنند و اغلب با گل اُخرایی موهای خود را به شکل‌های پیچیده آراسته می‌کنند. مردان سنتاً نیزه حمل می‌کردند و در نسل‌های پیشین زیورآلات جنگجویان و شکارچیان را به خود می‌آراستند. مانند مردم کشاورز پله‌ای همسایه، آرایش شخصی هویت تباری، وضعیت تأهل و جایگاه اجتماعی را نشان می‌دهد، و مراسم آیینی به نمایش گسترده‌تری از مهره‌کاری، چرم‌دوزی و زیورهای بدن نیاز دارد که کار روزانه کشاورزی به آن نیازی ندارد.