اروتیک میکیا

میکئا بیشتر با کاری که انجام می‌دهند شناخته می‌شوند تا با نیاکانشان. در جنگل خشک برگ‌ریز جنوب غربی ماداگاسکار، در داخل کشور و دور از ساحل ماهیگیری بین مورومبه و تولیارا، واژه «میکئا» به مردمی اشاره دارد که از جنگل امرار معاش می‌کنند: یام‌های وحشی را می‌کنند، عسل برمی‌دارند، تنریک و پرندگان شکار می‌کنند و در لبه جنگل کمی ذرت می‌کارند. همسایگانشان، ماسیکوروها که دام‌داری می‌کنند، و وزوها که دریانوردند، به همان زبان سخن می‌گویند و نیاکان مشترک دارند. یک خانواده می‌تواند به جنگل کوچ کند و میکئا شود، سپس دوباره بیرون برود و دیگر میکئا نباشد. پژوهشگرانی که به دنبال جمعیتی بازمانده از گردآورندگان و شکارچیان می‌گشتند، به چیزی جالب‌تر برخوردند: شیوه‌ای برای امرار معاش که مردم آن را می‌پذیرند، رها می‌کنند و دوباره به سوی آن بازمی‌گردند، زمانی که بارندگی، قیمت ذرت و دولت، در سالی مشخص یکی از گزینه‌ها را امن‌تر می‌سازد.

این انعطاف‌پذیری پیشینه‌ای تاریخی دارد. جنگل مدت‌ها جایی برای دور ماندن از دسترس بوده است؛ نخست از دست پادشاهان ساکالاوا که از دشت‌ها مالیات می‌گرفتند و به آن‌ها یورش می‌بردند، سپس از دست مدیران استعماری فرانسوی که مالیات سرانه جمع می‌کردند و نیروی کار را به اجبار می‌گرفتند، و در سال‌های اخیر از دست دزدان دام که در جنوب غربی فعالیت می‌کنند. این پناهگاهی آسوده نیست. آب سطحی بیشتر سال وجود ندارد و پاسخ میکئا به این کمبود، باباهو است، یک غده وحشی و چرب که رطوبت کافی برای نوشیدن دارد و همین امکان ماندن در عمق جنگل را در فصل خشک فراهم می‌کند. زبان آنان مالاگاسی با گویش‌های جنوب غربی است، زبانی اترونزی که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در بورنئو قرار دارند؛ این موضوع هنوز کسانی را که انتظار دارند یک جزیره آفریقایی آفریقایی به نظر برسد شگفت‌زده می‌کند. زندگی دینی بر پایه نیاکان می‌چرخد نه کلیساها: با رازانا مشورت می‌شود و به آنان غذا داده می‌شود، زاناهاری پشت جهان ایستاده و کمتر در آن دخالت می‌کند، و رفتار با فادی تنظیم می‌شود، یعنی ممنوعیت‌هایی ویژه یک خانواده یا یک مکان. فشار اکنون از دو سو وارد می‌شود. پاک‌سازی تجاری زمین برای کشت ذرت، که هاتساکه نامیده می‌شود، بخش‌های طولانی از همان جنگلی را که میکئا به آن وابسته است بلعیده است، و پارک ملی که در سال 2007 بر آن جنگل اعلام شد، قواعدی درباره اینکه چه کسی در مرزهای آن مجاز به شکار، کندن و سوزاندن است به همراه آورد. مردمی که بیشتر به‌عنوان آخرین گردآورندگان خوراک ماداگاسکار عکس گرفته می‌شوند، بخش قابل توجهی از وقت خود را صرف چانه‌زنی با مأموران حفاظت محیط زیست، خریداران غلات و خویشاوندان خود بر سر این می‌کنند که در این فصل کدام زندگی را پیش ببرند.